Από τις πρώτες κιόλας σελίδες βρέθηκα μπροστά σε έναν κόσμο που δεν κάνει καμία προσπάθεια να γίνει εύκολος ή φιλικός προς τον αναγνώστη. Αντί να ξεκινήσει με σταδιακές επεξηγήσεις και ασφαλή σημεία αναφοράς, ο συγγραφέας επιλέγει να μας ρίξει κατευθείαν στην καρδιά των γεγονότων. Ομολογώ πως αυτό με δυσκόλεψε στην αρχή. Δεν ήμουν πάντα βέβαιος για το πού ακριβώς βρισκόμουν, όχι απαραίτητα γεωγραφικά, αλλά ως προς τις φυλές, τις δυνάμεις και τις ισορροπίες του κόσμου. Θα ήθελα ένα μικρότερο σκαλοπάτι εισόδου, ένα σημείο από το οποίο να μπορώ να πιαστώ πριν βυθιστώ στα βαθιά νερά της αφήγησης.

Παρόλα αυτά, όσο προχωρούσε η ανάγνωση, άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως αυτή η επιλογή δεν ήταν αποτέλεσμα αδυναμίας, αλλά συνειδητή αφηγηματική απόφαση. Η Ύβρις διαθέτει μια σχεδόν βιβλική χροιά στα πρώτα της κεφάλαια. Ο τρόπος αφήγησης, το ύφος και η παρουσία ενός παντογνώστη αφηγητή δημιουργούν την αίσθηση ότι ακούς κάποιον να σου εξιστορεί γεγονότα που έχουν ήδη περάσει στη σφαίρα του θρύλου. Σε ορισμένες στιγμές αυτό δημιουργεί μια μικρή απόσταση από τους χαρακτήρες και κάνει κάποιους διαλόγους να μοιάζουν ελαφρώς βιαστικοί, όμως ταυτόχρονα προσδίδει στο έργο μια ιδιαίτερη ταυτότητα που δύσκολα συναντά κανείς στο σύγχρονο fantasy.

Εκεί που το βιβλίο με κέρδισε πραγματικά ήταν στον κόσμο του. Πολύ γρήγορα γίνεται φανερό ότι πίσω από τις σελίδες υπάρχει σοβαρή δουλειά, σκέψη και σχεδιασμός. Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι ο κόσμος δείχνει βαθύς και μελετημένος χωρίς να καταφεύγει σε ατελείωτες εγκυκλοπαιδικές αναλύσεις. Υπάρχει ιστορία, μυθολογία, θρησκεία, πολιτισμός και παρελθόν, όμως σπάνια αισθάνθηκα ότι το βιβλίο με σταματά για να μου τα εξηγήσει όλα. Αντίθετα, προτιμά να τα αφήνει να αναδύονται οργανικά μέσα από τα γεγονότα.

Το ίδιο ισχύει και για την πλοκή. Δεν εντόπισα αφηγηματικές τρύπες ή εύκολες λύσεις. Αντιθέτως, είχα συνεχώς την αίσθηση ότι κάθε γεγονός εξυπηρετεί έναν μεγαλύτερο σχεδιασμό. Το πρώτο μέρος λειτουργεί περισσότερο ως θεμελίωση του κόσμου και των συγκρούσεων, ενώ το δεύτερο αρχίζει να μεταφέρει το βάρος στους χαρακτήρες και στις προσωπικές τους διαδρομές. Εκεί είναι που η ιστορία αποκτά μεγαλύτερη συναισθηματική δύναμη και με έκανε να επενδύσω περισσότερο στους ανθρώπους που την κατοικούν.

Από όλους τους χαρακτήρες, περισσότερο ταυτίστηκα με τον Ουλφ. Ο ισχυρός ηθικός του κώδικας, η επίγνωση των απωλειών που κουβαλά και η επιμονή του να συνεχίζει παρά το βάρος που φέρει στους ώμους του τον καθιστούν έναν ήρωα με τον οποίο μπορούσα να συνδεθώ ουσιαστικά. Παράλληλα, η Τάρια υπήρξε για μένα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες παρουσίες του βιβλίου. Πιστή, ουσιαστική και με συναισθηματικό βάθος που συχνά μοιάζει μεγαλύτερο από αυτό που αποκαλύπτεται άμεσα στις σελίδες.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί η εναλλαγή στον τρόπο αφήγησης, μια επιλογή που αρχικά μου φάνηκε ασυνήθιστη. Παρόλα αυτά, όχι μόνο δεν με απομάκρυνε από το κείμενο, αλλά θεωρώ ότι τελικά συνέβαλε στη διατήρηση της έντασης και της ροής, προσφέροντας διαφορετικές οπτικές σε έναν κόσμο που διαρκώς διευρύνεται.

Κλείνοντας το βιβλίο, συνειδητοποίησα ότι η τελική μου εντύπωση ήταν θετικότερη από αυτή που είχα στα πρώτα κεφάλαια. Μάλιστα, η παρακολούθηση της παρουσίασης του βιβλίου και η γνωριμία με τον ίδιο τον συγγραφέα με βοήθησαν να κατανοήσω βαθύτερα τι προσπαθεί να πετύχει μέσα από το έργο του. Πίσω από τις μάχες, τις κατάρες, τη μαγεία και τις συγκρούσεις, διέκρινα μια ιστορία που μιλά για τραύματα που κληροδοτούνται από γενιά σε γενιά, για ενοχές που δεν ανήκουν πάντα σε αυτούς που τις κουβαλούν και για ανθρώπους που παλεύουν να σπάσουν κύκλους αίματος, μίσους και απώλειας.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία της Ύβρεως. Το fantasy δεν είναι ο προορισμός. Είναι το όχημα. Κάτω από τα τέρατα, τις προφητείες και τους θρύλους κρύβεται μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Μια ιστορία για το βάρος του παρελθόντος και για την προσπάθεια να βρεθεί λύτρωση μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει αποφασισμένος να την αρνηθεί.