Το βιβλίο του Βασίλη Μέγα είναι ένα ταξίδι σε έναν κόσμο βυθισμένο στη μοίρα και στην αυτοκαταστροφή. Η ιστορία των Ευάλωτων χτίζεται γύρω από μια φυλή που προελαύνει με έναν σκοπό βαθιά παράδοξο: όχι να θριαμβεύσει, αλλά να σβήσει. Αυτό το υπαρξιακό βάρος είναι που δίνει στον πυρήνα της αφήγησης μια δύναμη σχεδόν τελετουργική.

Ο Μέγας γράφει με εικόνες που στέκονται σαν γλυπτά μέσα στο κείμενο. Η γλώσσα του είναι πλούσια, πρωτότυπη, γεμάτη συμβολισμό. Οι περιγραφές θυμίζουν αρχαϊκά έπη, όχι μόνο λόγω της θεματολογίας αλλά και της ατμόσφαιρας. Οι πολεμιστές του φέρουν την αύρα μιας άλλης εποχής και σχεδόν κλέβουν κάτι από τον σπαρτιατικό μύθο, είτε στο στήσιμο είτε στην ψυχολογία τους.

Παρόλα αυτά, η δομή του βιβλίου έχει στιγμές όπου χάνει τη συνοχή της. Ορισμένα κεφάλαια μοιάζουν να έρχονται από διαφορετική κατεύθυνση και να μην ενσωματώνονται πλήρως στη ροή. Η έναρξη είναι απότομη και η πορεία της ιστορίας διαφέρει σημαντικά από αυτό που υπόσχονται οι πρώτες σελίδες. Όταν φτάνεις στο τέλος, νιώθεις ότι οι μεγαλύτερες αλήθειες του κόσμου αυτού παραμένουν καλυμμένες πίσω από ένα πέπλο. Υπάρχουν πολλές νύξεις, πολλές αποχρώσεις που προκαλούν το ενδιαφέρον, αλλά η τελική αποκάλυψη δεν έρχεται ποτέ.

Κι όμως, μέσα στην ατελή του δομή, το βιβλίο ενεργοποιεί πρωτόγονα συναισθήματα. Οι ιδέες του για την αθανασία, την κατάρα, τη μοίρα, τη φθορά της ψυχής και την αργή απώλεια της ελπίδας σε αγγίζουν εκεί που δεν το περιμένεις. Ειδικά ο τρόπος που μιλά για τη λησμονιά και την ανάγκη της φυλής να επιστρέψει στο σκοτάδι από το οποίο ξεκίνησε, έχει μια ωμή ειλικρίνεια που δύσκολα βρίσκεις.

Το φινάλε αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Η κεντρική ιστορία ολοκληρώνεται με σαφήνεια, αλλά το παρελθόν που τη γέννησε παραμένει θολό. Αυτό δημιουργεί περισσότερο ένα συναίσθημα έλλειψης παρά μυστήριο. Θα ήθελες να γνωρίζεις τι πραγματικά συνέβη πριν ο κόσμος οδηγηθεί στη σημερινή του κατάσταση. Αυτή ακριβώς η απουσία κάνει το βιβλίο να μοιάζει με σκιά που πέρασε μπροστά σου και χάθηκε πριν προλάβεις να τη δεις καθαρά.

Οι Λεπίδες της Λησμονιάς είναι ένα έργο με μεγάλη καρδιά και ακόμη μεγαλύτερες φιλοδοξίες. Οι ιδέες του είναι αξιομνημόνευτες και η γραφή του στέκει δυνατά. Αν η αφήγηση ήταν πιο σφιχτή, θα μιλούσαμε ίσως για ένα μικρό διαμαντάκι του ελληνικού φανταστικού. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει μια ιστορία που αξίζει την προσοχή και την κουβέντα. Ένα βιβλίο που δεν σε αφήνει αδιάφορο, ακόμη κι όταν αφήνει εσένα με τις απορίες σου.