Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, η ένταση είναι αδιάκοπη. Η αποστολή των τριών μάγων γίνεται πιο επείγουσα από ποτέ, καθώς η σκιά που απλώνεται πάνω από τη χερσόνησο Ίστεν πυκνώνει. Οι ισορροπίες είναι λεπτές, τα ρίσκα πραγματικά, και κάθε κεφάλαιο μοιάζει με ανάσα πριν από τη θύελλα. Ο συγγραφέας δεν χαρίζεται — ούτε στους χαρακτήρες ούτε στους αναγνώστες. Η δράση κυλάει με φυσικότητα, χωρίς εξαναγκασμούς, και κάθε σύγκρουση, κάθε αποκάλυψη, προκύπτει μέσα από έναν κόσμο που έχει ήδη αποκτήσει τους δικούς του κανόνες και ρυθμούς.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η εμβάθυνση στο σύστημα μαγείας. Ό,τι πρωτοείδαμε στην Τριάδα ως σπέρμα, εδώ γίνεται θεμέλιο. Η μαγεία δεν είναι απλώς εργαλείο αλλά τρόπος ύπαρξης· ένα κάλεσμα που κάθε χαρακτήρας μαθαίνει να ερμηνεύει διαφορετικά. Ο Κάυλ, η Λίβυ και ο Ντάρον αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στα στοιχεία που χειρίζονται, αλλά στη σχέση τους με αυτά. Ο καθένας βαδίζει σε ξεχωριστό μονοπάτι, και μέσα από αυτή τη διάσταση, ο Ιωσηφίδης πετυχαίνει κάτι σπάνιο: κάνει τη συλλογικότητα προσωπική.

Η κοσμοπλασία του παραμένει εξαιρετική — πλατιά, πολυεπίπεδη και βαθιά δουλεμένη. Στον Αιθέρα γνωρίζουμε νέους τόπους, νέες φυλές, νέους μύθους. Όμως τίποτα δεν παρουσιάζεται απλώς για το εφέ: κάθε τι έχει ρίζες, ιστορία και συνέπεια. Το αποτέλεσμα είναι ένας κόσμος που πείθει πως υπήρχε πριν από το βιβλίο και θα συνεχίσει να υπάρχει μετά το τέλος του. Η γραφή έχει πλέον αποκτήσει βάθος, ρυθμό και χρώμα και δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να (καθ)οδηγήσει. Είναι σαφές πως ο συγγραφέας εξελίσσεται — πιο ώριμος, πιο συνειδητός, πιο μεστός.

Η φιλία και το καθήκον παραμένουν στον πυρήνα της αφήγησης. Όμως εδώ προστίθεται και κάτι νέο: η συνειδητοποίηση του κόστους. Οι ήρωες δεν είναι πια παιδιά που μαθαίνουν τον κόσμο· είναι νέοι άνθρωποι που κουβαλούν βάρος. Ο Ιωσηφίδης χειρίζεται αυτή τη μετάβαση με αξιοσημείωτη λεπτότητα, αφήνοντας χώρο για τις αμφιβολίες, τις συγκρούσεις και τις σιωπές τους.

Στα ελάχιστα σημεία που ο ρυθμός ξεφεύγει από τον στοχασμό προς την αδιάκοπη δράση, ο αναγνώστης ίσως θελήσει λίγο περισσότερο χρόνο “μέσα” στους ήρωες — κι αυτό είναι μάλλον ένδειξη ενδιαφέροντος παρά αδυναμία. Άλλωστε, ο τρόπος που κλείνει το βιβλίο αφήνει την αίσθηση ότι το επόμενο κεφάλαιο θα εμβαθύνει ακόμη περισσότερο στους ίδιους τους χαρακτήρες.

Ο Αιθέρας είναι ένα έργο που συνδυάζει τη νεανική ενέργεια με τη λογοτεχνική ωριμότητα. Ένα sequel που στέκεται ψηλότερα από τον προκάτοχό του, χωρίς να τον προδίδει.
Η γραφή του Ιωσηφίδη ανασαίνει πλέον με αυτοπεποίθηση, και το όραμά του για τη Γη των Αμόλυντων δείχνει να απλώνεται όπως ο τίτλος του υπόσχεται — στον αέρα, παντού.