Όχι μόνο διατηρεί το ενδιαφέρον που δημιούργησε ο «Όρκος του Μάγου», αλλά δείχνει και μια ξεκάθαρη συγγραφική ωρίμανση. Οι διάλογοι κυλούν πιο φυσικά, οι χαρακτήρες αποκτούν μεγαλύτερο βάθος και ο κόσμος του Καγάντο ανοίγει μπροστά στον αναγνώστη με τρόπο που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι μόλις τώρα αρχίζεις να τον γνωρίζεις πραγματικά.

Η επιλογή του Βασίλη Κρουστάλη να διασπάσει την αρχική ομάδα των ηρώων αποδεικνύεται από τις πιο σωστές αποφάσεις του βιβλίου. Αντί να παρακολουθούμε μια ενιαία πορεία, ακολουθούμε ξεχωριστές διαδρομές που φωτίζουν διαφορετικές πλευρές του κάθε χαρακτήρα. Ο Άλαντορ έρχεται αντιμέτωπος με νέες δυνάμεις και παλιές σκιές, ο Άξελ αποκτά περισσότερο χώρο ώστε να αποκαλυφθούν πτυχές του παρελθόντος του, η Σελάνα μετατρέπεται σταδιακά από μια ηρωίδα που αντιδρά στα γεγονότα σε μια γυναίκα που παίρνει η ίδια τις αποφάσεις της, ενώ ο Λόκο και ο Ρίκο συνεχίζουν να προσφέρουν μερικές από τις πιο ανθρώπινες στιγμές του βιβλίου. Δεν γνωρίζουμε απλώς περισσότερα για αυτούς, αλλά αρχίζουμε να κατανοούμε γιατί έγιναν οι άνθρωποι που είναι.

Ο πόλεμος κυριαρχεί σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο και ο τίτλος του βιβλίου μόνο υπερβολικός δεν είναι. Πολιορκίες, συγκρούσεις και μονομαχίες διαμορφώνουν το σκηνικό, χωρίς όμως να λειτουργούν αποκλειστικά ως εντυπωσιακές σκηνές δράσης. Κάθε μάχη αφήνει το αποτύπωμά της στους ανθρώπους που συμμετέχουν, αλλάζοντας τις επιλογές, τις σχέσεις και την ίδια τους την προσωπικότητα. Ιδιαίτερα οι προσωπικές αναμετρήσεις ξεχωρίζουν για τη ζωντάνια και τον ρυθμό τους, ενώ όσο η ιστορία πλησιάζει προς το τέλος, οι σκηνές δράσης αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη ένταση και κινηματογραφική αίσθηση.

Ένα από τα στοιχεία που εκτίμησα περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπληρώνεται σταδιακά το παζλ του Καγάντο. Μυστικά που είχαν μείνει υπαινικτικά στο πρώτο βιβλίο αρχίζουν να αποκτούν μορφή, νέα πρόσωπα μπαίνουν δυναμικά στην ιστορία και ακόμη και η πλευρά των αντιπάλων αποκτά ουσιαστικό ρόλο. Αυτό δίνει στον κόσμο μια αίσθηση πληρότητας, αφού δεν υπάρχουν μόνο οι ήρωες και οι πράξεις τους, αλλά ολόκληρες δυνάμεις που κινούνται ταυτόχρονα και επηρεάζουν τις εξελίξεις.

Παρά τον σκοτεινό τόνο της ιστορίας, ο συγγραφέας δεν ξεχνά ποτέ το χιούμορ. Δεν εμφανίζεται ως ανάπαυλα από τη δράση, αλλά ως φυσικό κομμάτι των χαρακτήρων. Οι ατάκες, κυρίως στις στιγμές που η ένταση κορυφώνεται, κάνουν τους ήρωες να μοιάζουν αληθινοί και όχι απλώς πιόνια μιας επικής ιστορίας. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στη βία, τη συγκίνηση και την ελαφρότητα είναι από τα πιο δυνατά στοιχεία της γραφής του Κρουστάλη.

Η κοσμοπλασία παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της σειράς. Το Καγάντο δεν είναι απλώς ένα σκηνικό όπου κινούνται οι ήρωες, αλλά ένας κόσμος με δική του ιστορία, θρησκείες, συγκρούσεις και μυστικά. Παρά τον πλούτο των πληροφοριών, η αφήγηση δεν γίνεται ποτέ δυσκίνητη. Αντίθετα, οι περιγραφές υπηρετούν την ιστορία και δημιουργούν καθαρές εικόνες χωρίς να κουράζουν.

Αν είχα μία μόνο επιθυμία διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, θα ήταν να δω την αρχική ομάδα να περνά περισσότερο χρόνο μαζί. Από την άλλη, αναγνωρίζω ότι αυτή η διάσπαση ήταν απαραίτητη για να αποκτήσουν όλοι οι χαρακτήρες τον χώρο που τους άξιζε. Και όσο προχωρούσα στις τελευταίες σελίδες, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι όλες αυτές οι ξεχωριστές διαδρομές οδηγούν αναπόφευκτα σε ένα κοινό σημείο. Το παζλ έχει αρχίσει να συμπληρώνεται και όλα δείχνουν ότι το τρίτο βιβλίο θα είναι η στιγμή που οι δρόμοι τους θα συναντηθούν ξανά. Το μόνο ερώτημα είναι αν θα βρεθούν ως σύμμαχοι ή ως αντίπαλοι.

Το «Στις Φλόγες του Πολέμου» δεν είναι απλώς μια καλή συνέχεια. Είναι το βιβλίο που δίνει μεγαλύτερο βάθος στους χαρακτήρες, διευρύνει τον κόσμο του Καγάντο και ανεβάζει τον πήχη για το φινάλε της τριλογίας. Αν ο «Όρκος του Μάγου» ήταν η υπόσχεση, οι «Φλόγες του Πολέμου» είναι η επιβεβαίωση ότι ο Βασίλης Κρουστάλης ήξερε από την αρχή πού ήθελε να οδηγήσει αυτή την ιστορία.