Σήμερα «το Πηγάδι του Μίμιρ» μας δίνει μια βιβλιοκριτική.
Μετά από δύο «βαριά» επεισόδια, πάμε σήμερα σε κάτι πιο καθημερινό.
Ένα βιβλίο που η αλήθεια είναι ότι αν δεν είχα γνωρίσει τον συγγραφέα δεν θα ρο προμηθευόμουν, όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά επειδή πολύ απλά το θεματικό του ύφος δεν είναι μέσα στα πρώτα μου γούστα.
Πόσο λάθος έκανα…
Μιλάω φυσικά για το βιβλίο «Vampire Road Story» του Νίκου Θεοχαρίδη, τον οποίο γνώρισα πρόσφατα στο Fantasy Guild και αμέσως μπήκε στον κύκλο των πολύ αγαπητών μου προσώπων. Για το λόγο αυτό άλλωστε, προέβην και στην αγορά του βιβλίου, αφενός για να στηρίξω και αφετέρου διότι είχα περιέργεια τι ιστορία είχε γράψει ο Νικόλας.
Πρέπει να πω ότι βρισκόμουν σε δίλημμα για το αν θα διάβαζα το βιβλίο γιατί όταν με κάποιον σε συνδέει κάτι παραπάνω από μια απλή γνωριμία, έρχεσαι σε δύσκολη θέση σε περίπτωση που το έργο του δεν σου αρέσει ή δεν σου αρέσει αρκετά.
Ευτυχώς εδώ δεν χρειάστηκε να μπω σε κανένα τέτοιο ηθικό δίλημμα, γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο είναι αριστούργημα. Θα προσπαθήσω να πω δυο λόγια χωρίς αποκαλύψεις της πλοκής:
Έχουμε να κάνουμε με μια επική περιπέτεια καταραμένων σε σκηνικό άγριας Δύσης, σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν υπερφυσικά πλάσματα με κάποιους περιορισμούς και όπου όλοι οι ήρωες φέρουν κάποιο στίγμα. Ο κόσμος είναι πολύ ωραία πλασμένος και άκρως πειστικός, ενώ οι πρωταγωνιστές έχουν διαμορφωθεί προσεκτικά, ώστε ο καθένας να ταιριάζει στη λειτουργία του. Η γραφή του Νίκου είναι άμεση και όμορφη, ελαφριά όπου χρειάζεται η στιγμή και πυκνή όταν πρέπει. Ο κόσμος που έχει χτίσει στέκεται λειτουργικά και αληθοφανώς, και σε πολλά σημεία ο αναγνώστης σοκάρεται ευχάριστα, είτε με ανατροπές είτε με πολύ όμορφες λεπτομέρειες που μπαίνουν φυσικά και χωρίς να φαίνονται βεβιασμένες.
Οι χαρακτήρες χτίζονται προσεκτικά, με αργό αλλά σταθερό τρόπο, και στην πορεία αναπτύσσονται αλληλεπιδράσεις που πυκνώνουν διαρκώς. Τα νήματα στην αρχή μπορεί να φαίνονται ξεχωριστά, στο τέλος όμως πλέκονται σε ένα ενιαίο επικό κουβάρι. Υπάρχουν χαρακτήρες που δεν είναι αυτό που φαίνονται, και όλο αυτό έχει δεθεί πολύ όμορφα δραματουργικά, αποτελώντας ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου.
Η αλήθεια είναι ότι θαυμάζω τον Νίκο για αυτό το βιβλίο που έγραψε. Ως γραφιάς και εγώ, δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς κάποιος άνθρωπος βρήκε τόσο μεγάλη έμπνευση για να στήσει ένα τέτοιο πράγμα. Δεν είναι ότι δεν είχα εμπιστοσύνη στον Νίκο. Άλλο όμως να φαντάζεσαι κάτι και άλλο να το βλέπεις να ξετυλίγεται μπροστά σου. Χάρηκα πάρα πολύ που μου άρεσε αυτό το βιβλίο, πρώτον γιατί δεν χρειάστηκε να μπω, όπως είπα στην αρχή, σε κάποιου είδους ηθικό δίλημμα από ευγένεια, και δεύτερον γιατί ο φίλος μου ο Νίκος, έγραψε ένα εξαιρετικό αριστούργημα που το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους πάντες.
Ανυπομονώ να βουτήξω και στις σελίδες της συνέχειας του βιβλίου, καθώς αποτελεί διλογία.
Εύγε Νικόλα!