Γεια σας φίλοι μου. Αυτήν την Τρίτη, η στήλη μας «Από το Πηγάδι του Μίμιρ», θα φιλοξενήσει μία ακόμη βιβλιοκριτική. Πρόσφατα, όπως σας έχω αναφέρει και σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, «σήκωσα» όλο το κατάλογο της Black Griffin books, οπότε είναι καλή ευκαιρία να σας τα παρουσιάσω όλα μαζί.
Σειρά έχει το βιβλίο «Στα κανάλια του Τρόμου» του εκδότη και συγγραφέα Αλέξανδρου Τριανταφύλλου, ενός ανθρώπου που μαζί με τον Φώτη Δούκα aka «Gallant Duke» αποτελούν τους εμπνευστές και συνδιοργανωτές του πολύ ελπιδοφόρου εγχειρήματος του Fantasy Guild, ενός φεστιβάλ του φανταστικού στη συμπρωτεύουσα, το οποίο φέτος έκανε τη δεύτερη του «εμφάνιση.
Ο Αλέξανδρος, πέραν από φίλος και είναι ο εκδότης μου επί του παρόντος, οπότε θεωρητικά έχω «σύγκρουση συμφερόντων», πρακτικά όμως τίποτα δεν με εμποδίζει να καταθέσω ανερυθρίαστα την άποψη μου.
Αρκετά όμως με τα «προκαταρκτικά» (ουπς!) και ας μπούμε στο κυρίως πιάτο.
Το βιβλίο «Στα Κανάλια του Τρόμου», είναι ένα ογκώδες μυθιστόρημα 600 και πλέον σελίδων, με πολύ όμορφη βιβλιοδεσία και εξώφυλλο – στήσιμο και ακόμη πιο σημαντικά, με μια πολύ όμορφη ιστορία. Ανήκει στο είδος του low fantasy και διαδραματίζεται σε μια φανταστική χώρα τύπου Βενετίας, σε ένα εναλλακτικό χρονολόγιο του 16ου – 17ου αιώνα.
Παρακολουθούμε την εξάπλωση μιας πανδημίας, η οποία έχει αρκετά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (σόρρυ, no spoiler) και τη προσπάθεια του πρωταγωνιστή, ως φαρμακοποιού – κρατικού αξιωματούχου της πόλης, να περιορίσει το φαινόμενο μέσω των δικών του δράσεων. Η όλη πλοκή εξελίσσεται μέσα σε ένα πολυδαίδαλο σύστημα εξουσίας, πολύ όμορφα στημένων δολοπλοκιών και εντάσεων, που ο συγγραφέας χτίζει μεθοδικά και αριστοτεχνικά. Οι χαρακτήρες έχουν φωνή και έντονα σχηματισμένη προσωπικότητα, και σου περνάνε ευθέως τα μηνύματα που πρέπει. Ο Αλέξανδρος είναι μάστορας στη συγκεκριμένη εποχή και φαίνεται ότι έχει μελετήσει αρκετά την επίμαχη περίοδο. Ένα πράγμα που ξενίζει λίγο τον αναγνώστη, είναι η ειδική ορολογία που χρησιμοποιείται σε αρκετά σημεία και θυμίζει έναν Καββαδία του ύστερου μεσαίωνα, όπως είπα και στον ίδιο και θα βοηθούσε προς τούτο ένα διευκρινιστικό υπόμνημα στο τέλος ή την αρχή του βιβλίου.
Τα «αρνητικά» περιορίζονται εκεί, ευτυχώς για τον αναγνώστη. Η ιστορία είναι πολύ όμορφη, με αρκετές ανατροπές και σταδιακό «χτίσιμο» και το τέλος είναι αρκετά ανταποδοτικό.
Πέραν της πρωτοτυπίας – κάτι το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό για τη σημερινή εγχώρια σκηνή – είναι μια πολύ καλοδουλεμένη ιστορία, την οποία προτείνω σε όλους ανεπιφύλαχτα να διαβάσουν.
Χαίρομαι επίσης ιδιαίτερα ότι στο συγκεκριμένο «σύμπαν», υπάρχει και «συνέχεια», για την οποία θα αναφερθούμε σε επόμενο άρθρο.
Από μένα είναι ναι!