- Πώς μυρίζει ένας κόσμος που ξέχασε το φως;
Πριν την Αφύπνιση, πριν την Πληγή… αν έσκυβε κάποιος στη γη της Ιόλια, τι θα ανέπνεε;
Θα ανέπνεε έναν άνεμο αιώνιο που κουβαλάει πάνω του όλη τη λάμψη του παρελθόντος και όλα τα λάθη της ανθρωπότητας. Θα μύριζε μια γη που έχει ξεχάσει την πραγματική της φύση και θα αντίκριζε έναν ουρανό λαμπερό μόνο για αυτούς που έχουν τη δύναμη να τον απολαύσουν. Μια παγιωμένη ισορροπία εξουσιών που είναι έτοιμη να καταρρεύσει για να γίνει ακόμα πιο καταπιεστική. Ένας έμπειρος παρατηρητής θα διέκρινε την αγωνία και τον πόνο όσων δεν αντέχουν πια. Αυτών που παλεύουν διακαώς για ένα καλύτερο μέλλον, με όσες δυνάμεις έχουν. Εκεί πιθανώς να εντόπιζε και τις ρίζες μιας σχεδόν αναπόφευκτης επανάστασης.
- Ένα καράβι ξεκινά επανάσταση. Μα ποιος είναι πιο επικίνδυνος: οι εχθροί του ή οι μύθοι που κουβαλά στο αμπάρι;
Εξαρτάται πάντα σε ποια μεριά της ιστορίας βρίσκεσαι. Είμαστε οι επιλογές μας και το ίδιο πιστεύω πως συμβαίνει και με τους ήρωές μας. Η επικινδυνότητα κρίνεται πάντα από θέσεις δύναμης, εξουσίας και δράσεων αντίστασης. Φοβάσαι πάντα αυτό που είναι εχθρικό για σένα, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι πως και αυτό σε φοβάται με έναν όχι και τόσο διαφορετικό τρόπο. Οι εχθροί του καραβιού φοβούνται την πτώση της εξουσίας, το πλήρωμα την ήττα και την ματαιότητα ενός αδυσώπητα δύσκολου αγώνα. Αυτοί που αντιλαμβάνονται τις λεπτές ισορροπίες του κόσμου, τρέμουν στην επικράτηση των υπερβατικών μύθων. Το δυστυχές είναι πως πολλές φορές το δίκαιο κρίνεται αποκλειστικά και μόνο από όσους επιβιώνουν για να γράψουν την ιστορία. Η πραγματική αλήθεια, όμως, είναι προσωπική υπόθεση.
- Ο Έρεν παλεύει για τη μητέρα του, η Ιλέιν ενάντια στο πεπρωμένο της. Μα εσύ; Για ποιον ή τι γράφεις;
Η εύκολη απάντηση είναι για μένα. Θεωρώ πως όλοι αρχικά γράφουμε για τους εαυτούς μας, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε. Προσπαθούμε μέσα από τις λέξεις να μεταφέρουμε και να μοιραστούμε συναισθήματα, σκέψεις, ιδέες. Βέβαια, θέλουμε και να διαβαστούμε. Η φωνή μας να ακουστεί, το συγγραφικό κοινό να μας αγαπήσει. Για αυτό δεν υπάρχει καμία εγγύηση, δυστυχώς, όμως η πρωταρχική ανάγκη που οδηγεί κάποιον να αφιερώσει ατελείωτες ώρες στη συγγραφή ενός λογοτεχνικού έργου παραμένει εκεί. Αυτή η ανάγκη εξωτερίκευσης όλων όσων μόνο η συγγραφή μπορεί να αποκαλύψει, γιατί πολλές φορές βρίσκονται βαθιά κρυμμένα μέσα στην ψυχή μας. Πιστεύω πως αυτό συμβαίνει και με εμένα.
- Ποια ήταν η πρώτη σπίθα που άναψε την Ιόλια μέσα σου; Ένας εφιάλτης; Μια ματωμένη φράση; Μια λέξη στο περιθώριο;
Όλα ξεκίνησαν με την ιδέα μιας λίμνης, όπου εκεί ζούσαν κάποτε τα ξωτικά και τα λαμπερά βασίλειά τους φώτιζαν τον κόσμο. Ένα ουτοπικό παραμύθι που με τα χρόνια άλλαξε και έγινε η Ιόλια των βιβλίων. Έτσι γράφτηκε η “Τινέθιελ”, το πρώτο ολοκληρωμένο διήγημα που έγραψα ποτέ, εκδόθηκε σε ανθολογία και τα υπόλοιπα πήραν τον δρόμο τους. Στην αρχή η σκέψη ήταν πολύ πιο “Τολκινική”. Σύντομα, όμως, συνειδητοποίησα πως με ενδιαφέρουν περισσότερο οι ιστορίες ανθρώπων, που ακόμα κι αν ζουν σε έναν φανταστικό κόσμο, μοιράζονται παρόμοια πάθη με εμάς. Κι έτσι ο Έρεν και η Ιλέιν εμφανίστηκαν μπροστά μου.
FUN FACT: Η “Τινέθιελ”, γράφτηκε όσο ακόμα ήμουν φοιτητής στα Ιωάννινα. Άρα πιστεύω πως πρέπει να ευχαριστήσω ξεχωριστά αυτή την πανέμορφη πόλη με την μαγευτική της λίμνη που μέχρι και σήμερα αποτελεί πηγή έμπνευσης και θαυμασμού.
- Αν σου έδιναν το Αιθέριον, θα έσωζες τον κόσμο ή θα τον άφηνες να χαθεί, για να τον γράψεις καλύτερα απ’ την αρχή;
Σε μεγάλο βαθμό θα επέλεγα τον δρόμο του Έρεν και της Ιλέιν. Αντίθετα με αυτούς βέβαια, δεν πιστεύω πως θα επιβίωνα ένα ολόκληρο βιβλίο.
- Τι ρόλο παίζουν τα Ξωτικά, τα πλάσματα και οι Θρύλοι στην εποχή της σήψης; Είναι απομεινάρια ή σπόροι μελλοντικής ανάστασης;
Πιστεύω πως είναι σαν τους δικούς μας μύθους και θρύλους. Σχηματίζουν παραδόσεις, ήθη και έθιμα, αλλά σπάνια παίζουν άμεσο ρόλο στην καθημερινότητα. Δεν θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και δεν θα αποκτήσουμε το μεγαλείο κάποιου λαμπρού παρελθόντος, απλά και μόνο επειδή κάποιοι το έκαναν κάποτε. Ο αγώνας είναι δικός μας και είναι αγώνας του τώρα, με πραγματικές ανάγκες μιας εποχής διαφορετικής από την εποχή των μύθων και των θρύλων.
Το ίδιο συμβαίνει και με τους χαρακτήρες των βιβλίων. Οι Θρύλοι θα είναι πάντα εκεί για αυτούς, ωστόσο αν επιθυμούν τη μελλοντική ανάσταση, θα πρέπει να παλέψουν με όλες τις δικές τους δυνάμεις. Κι αν το κάνουν αυτό, είμαι σίγουρος πως οι Θρύλοι θα τους βοηθήσουν στο τέλος.
- Αλήθεια ή ψέμα: Η μαγεία είναι ασθένεια που επιλέγει ποιους θα καταστρέψει και ποιους θα εξυψώσει.
Ψέμα. Ανέφερα προηγουμένως πως και εμείς και οι ήρωες των βιβλίων μας χαράσσουμε το μέλλον μέσω των επιλογών μας. Καμία μαγεία, καμία ανώτερη δύναμη και κανένα πεπρωμένο δεν καθορίζει το μέλλον του ανθρώπου. Και ακόμα κι αν φαίνεται πως το κάνει, αυτός οφείλει να αναρωτηθεί πόσο μεγάλη ή μικρή επίδραση είχε στις εξελίξεις. Η μαγεία της Ιόλια, όπως και κάθε άλλη υπαρκτή ή ανύπαρκτη δύναμη που θεωρητικά υπερβαίνει τον άνθρωπο, παίρνει τη μορφή που αυτός της δίνει. Αυτός είναι στο τέλος ο μοναδικός υπαίτιος της καταστροφής ή της εξύψωσής του.
- Γράφεις για κόσμους που καίγονται. Πώς κρατάς αναμμένο το φιτίλι της ελπίδας χωρίς να καείς ο ίδιος;
Γράφοντας και αφήνοντας τον εαυτό μου να ταξιδέψει σε ιστορίες που έχουν σημασία. Τα βιβλία, οι ταινίες, τα κόμικς και όλες οι ιστορίες που με έκαναν να ονειρευτώ και να γεμίσω ελπίδα και δύναμη για τη ζωή ήταν πάντα αυτές στις οποίες κατέφευγα όταν η καθημερινότητα έμοιαζε αβάσταχτη. Θεωρώ πως τα χόμπι και οι αγαπημένες μας ασχολίες μπορούν να μας βοηθήσουν σε μια πληθώρα προβλημάτων τόσο ψυχολογικών όσο και πιο πρακτικών. Ξεκινώντας τη συγγραφή των “Αιθέριον”, ήθελα να δημιουργήσω έναν κόσμο που μοιάζει με τον πραγματικό κι ας είναι φανταστικός. Έναν κόσμο με δυσκολίες που μοιάζουν ανυπέρβλητες, όμως με την προσήλωση σε συγκεκριμένους ενάρετους στόχους, το όραμα για ένα καλύτερο αύριο και την ελπίδα να αποτελούν κινητήριες δυνάμεις των ηρώων του, όλα να είναι πιθανά. Σε μεγάλο βαθμό έδωσα στην ιστορία όλες τις θεματικές που με κάνουν να αγαπάω το storytelling και έτσι απολαμβάνω κάθε στιγμή. Ακόμα και τις δύσκολες.
- Η δημιουργία των ηρώων σου είναι πράξη βούλησης ή αποκάλυψης; Τους επινοείς… ή τους ανακαλύπτεις κομμάτι κομμάτι, σαν αλήθειες θαμμένες στη λάσπη;
Θα μιλήσω για τους δύο πρωταγωνιστές της σειράς “Αιθέριον”, τον Έρεν και την Ιλέιν, γιατί είναι αυτοί που σημαίνουν τα περισσότερα τόσο για την Ιόλια όσο και για εμένα προσωπικά. Πιστεύω πως ήταν πάντα μέσα μου. Κάποιες από τις αλήθειες τους, τις σκέψεις και τις ανησυχίες τους, τις έχω βιώσει και εγώ. Θεωρώ πως γράφοντας αυτούς τους δύο γνωρίζω καλύτερα εμένα και το αντίστροφο. Γνωρίζοντας καλύτερα εμένα, μου είναι πιο εύκολο να αναπτύξω τους δύο χαρακτήρες, ακόμα κι δεν είμαστε ίδιοι. Καθώς η σειρά “Αιθέριον” είναι το πρώτο μεγάλο συγγραφικό μου πόνημα, ήθελα να είναι όσο γίνεται πιο αληθινό και πιο κοντά σε εμένα. Βλέποντας λοιπόν την εξέλιξη αυτών των δύο με το πέρασμα των χρόνων, νιώθω πως ήδη έχω επιτύχει έναν μεγάλο προσωπικό μου στόχο.
- Αν σε γνώριζε ο ίδιος ο Gallant Duke πριν την πτώση της Ιόλια, θα ήσουν αυτός που είσαι σήμερα ή άλλαξες; Και αυτός που βλέπω σήμερα τι μας επιφυλάσσει για το μέλλον;
Σίγουρα θα ήμουν διαφορετικός. Οφείλουμε να αλλάζουμε, γιατί έτσι δεν μένουμε στάσιμοι. Ο παλιός Κωνσταντίνος ήταν ίσως λίγο πιο φοβισμένος και λίγο πιο ντροπαλός απ’ όσο έπρεπε. Ο τωρινός δεν έχει αποβάλει πλήρως αυτά τα χαρακτηριστικά, αλλά πιστεύω πως ξέρει που πηγαίνει. Στο μέλλον έρχονται πολλά και όμορφα πράγματα… ήδη κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της σειράς, το οποίο και θα συνεχίσει την ιστορία του Έρεν και της Ιλέιν, με τίτλο “Το Φως και Η Σκιά” από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής, ενώ από τη νέα χρονιά ετοιμάζω και μερικές όμορφες εκπλήξεις για όσους απόλαυσαν το ebook “Οι Θρύλοι της Ιόλια”. Εύχομαι το αναγνωστικό κοινό να αγαπήσει όσα έρχονται στον κόσμο της Ιόλια και των “Αιθέριον”.
Επίλογος – Η Θάλασσα Δεν Ξεχνά
Το καράβι συνεχίζει. Οι κουβέντες χάνονται στον ήχο του νερού, οι λέξεις μένουν – όχι ως απαντήσεις, μα ως σημάδια. Ο Gallant Duke κατεβαίνει ξανά στη σιωπή, όπως ήρθε, αφήνοντας τον Manwe να κοιτάζει τον ορίζοντα… για εκείνο το αθέατο σημείο όπου οι Θρύλοι πατούν ξανά το χώμα των ζωντανών.