Το έργο σου είναι μυστηριακό… είναι μια διαρκής αναζήτηση φωτός! Μήπως, όμως, οι αλήθειες μας αποκαλύπτονται μόνο όταν μάθουμε να διασχίζουμε τα σκοτάδια μας;
Ισχύει απόλυτα, τόσο για τον ίδιο τον δημιουργό (γράφοντας κανείς εξερευνάει τα βαθύτερα σημεία του εσωτερικού του κόσμου -όλοι μας κρύβουμε ένα σκοτάδι μέσα μας, που αποτραβιέται όταν βγαίνουμε στο φως), όσο και για την ίδια την ιστορία (καμία ιστορία δεν θα συγκινούσε τον αναγνώστη αν δεν ήταν μια διαρκής αναζήτηση, ένας σκοτεινός δρόμος προς τη λύτρωση, μια πύρρειος νίκη απέναντι σε οτιδήποτε μας κατατρέχει). Θα παραθέσω ένα μονόλογο που όλοι ξέρουμε, τα λόγια του Σαμ στο φινάλε των Δύο Πύργων του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, που κατά τη γνώμη μου συνοψίζει όλη την ουσία στο ερώτημα που έθεσες:
“It’s like in the great stories Mr. Frodo. The ones that really mattered. Full of darkness and danger they were, and sometimes you didn’t want to know the end. Because how could the end be happy. How could the world go back to the way it was when so much bad happened. But in the end, it’s only a passing thing, this shadow. Even darkness must pass. A new day will come. And when the sun shines it will shine out the clearer. Those were the stories that stayed with you. That meant something. Even if you were too small to understand why. But I think, Mr. Frodo, I do understand. I know now. Folk in those stories had lots of chances of turning back only they didn’t. Because they were holding on to something. That there’s some good in this world, Mr. Frodo. And it’s worth fighting for.”
Επίσης, θα ήθελα να προσθέσω πως από το συνταίριασμα των αντιθέσεων προκύπτει το μεγαλείο της τέχνης. Το φως δεν θα είχε καμία αξία αν δεν υπήρχε το σκοτάδι να δίνει πνοή στους εφιάλτες μας, να προτάσσει το αντίπαλο δέος, να σου δείξει τι μπορεί να χάσεις. Πώς μπορείς να εκτιμήσεις τις αλήθειες της ζωής, την άπταιστη ομορφιά της, αν δεν βιώσεις τόσο την καλή όσο και την άσχημη πλευρά του ταξιδιού αυτού;
Πες μας παραμυθά… Μίλα μας για το Λίαμ, μια πατρική φιγούρα, νιώθω, με το στίγμα του τραγικού! Τι σημαίνει πατέρας; Δημιουργός; Φάρος; Μήπως ο πρώτος μύθος που μαθαίνουμε/βιώνουμε;
Πατέρας σημαίνει στήριγμα, πάνω απ’ όλα. Σημαίνει αξιοπρέπεια και αξιοσύνη, ασφάλεια, στοργή και αγάπη. (Για όλα τα μέλη της οικογένειας, όχι μόνο για το παιδί. Η συμπεριφορά του είναι εξίσου σημαντική και απέναντι στη μητέρα). Σημαίνει θυσία και φροντίδα, διασκέδαση, χαρά και αξέχαστες στιγμές. Δεν είναι μύθος, όχι. Θα έπρεπε να είναι κάτι αυτονόητο, ένας ρόλος
σταθερός, απρόσβλητος, οικείος, το τελευταίο οχυρό σε μια κοινωνία που παρακμάζει διαρκώς χάνοντας τις αξίες της. Με λύπη μου διαπιστώνω πως σήμερα πολλοί είναι αυτοί που δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Ξεχνούν τον ρόλο τους ως γονείς, και τα παιδιά είναι αυτά που βιώνουν από πρώτο χέρι την ηθική παρακμή της οικογένειας. Στην Εποχή των Θρύλων
προσπάθησα να ρίξω φως και στις δυο πλευρές, να δείξω τόσο την καλή, όσο και την άσχημη πλευρά της πατρότητας, έτσι ώστε να προβληματίσω τον αναγνώστη.
Τα βιβλία σου τα διαπερνούν μια αίσθηση οργής. Όχι κραυγαλέας, αλλά υπόγειας, σχεδόν τελετουργικής. Είναι η γραφή μια μορφή εξορκισμού, ή τελικά μια συμφιλίωση με τον δαίμονα;
Τίποτα από τα δυο, για να είμαι ειλικρινής. Είναι μια μορφή ωρίμανσης και ανασυγκρότησης, μια εσωτερική διαδικασία ενδοσκόπησης μέσα από την οποία φιλτράρεις εμπειρίες και πιθανολογείς σχετικά με το πώς πιστεύεις πως θα αντιδρούσαν οι χαρακτήρες στους οποίους έχεις δανείσει τα συναισθήματά σου, στα διάφορα σκηνικά που περιγράφεις. Ωστόσο, ο… δαίμονας (όπως πολύ χαριτωμένα θέτεις!) εξακολουθεί να υπάρχει. Τίποτα δεν τον κουνάει από τον θρόνο του, απλά έχει γίνει πιο προσεκτικός, πιο εγκρατής όταν απωθείται στο υποσυνείδητο. Γράφοντας εξωτερικεύεις τα συναισθήματά σου, τις σκέψεις, τις ιδέες σου, πλάθεις στιγμές με τη δύναμη της φαντασίας σου, δημιουργείς, ζεις, αναπνέεις σε άλλους κόσμους, κι αυτό -όσο ψεύτικο κι αν είναι εν τέλει, μιας και η πραγματική ζωή βρίσκεται εκεί έξω, ας μην το ξεχνάμε- σε απελευθερώνει, σε ψυχαγωγεί, ακονίζει τον νου σου και ταυτόχρονα γεμίζει τη ζωή σου με όμορφες στιγμές. Μολαταύτα, δεν παύει να αποτελεί μια μορφή εξωτερίκευσης της ανάγκης για έκφραση και τέχνη. Τίποτα παραπάνω. Οι πραγματικές συνθήκες της ζωής φροντίζουν γι’ αυτό. Τα συναισθήματα γνωρίζουν κορυφώσεις κι εξάρσεις, πράγματι, ωστόσο ωχριούν μπροστά στον ολοκληρωτισμό της ίδιας της πραγματικότητας.
Διακρίνω συχνά μια διαρκή ένταση ανάμεσα στο πεπρωμένο και την ελεύθερη βούληση. Ο ήρωας χαράζει πορεία ή αποκαλύπτει τη μόνη δυνατή; Είναι όντως το φανταστικό μια μέθοδος αποκάλυψης; Και εσύ δημιουργέ τί έχεις να πεις; Ποιος μιλά πιο δυνατά τελικά: το αρχικό σχέδιο ή το ένστικτο της στιγμής; Πόσο εύκολα ο αναγνώστης παρεξηγεί τον ρόλο της φαντασίας σήμερα; Και ποια είναι η ευθύνη του δημιουργού;
Ο ήρωας χαράζει πορεία μόνος του, ξεκάθαρα. Αυτή η προσέγγιση ουσιαστικά σημαίνει πως η μοίρα των χαρακτήρων που πλάθεις δεν είναι στα χέρια σου. Όπως στους αοιδούς της αρχαιότητας, που οι Μούσες τους υπαγόρευαν τι να τραγουδήσουν, έτσι και ο συγγραφέας ακολουθεί άβουλα το νήμα της ιστορίας που γεννιέται στη σκέψη του. Αν επιχειρήσει να αλλάξει τις τροπές της μοίρας, το αποτέλεσμα θα είναι φτωχό κατά τη γνώμη μου. Θα έχει διαπράξει «ύβρη». Άρα, ναι, το φανταστικό είναι για μένα μια μέθοδος αποκάλυψης. Το ένστικτο της στιγμής είναι σαφώς ισχυρότερο από το αρχικό σχέδιο (που είναι λειψό συνήθως, γεμάτο ετερόκλητες, αντιφατικές ιδέες). Είναι αρκετά λογικό, αν το καλοσκεφτείς. Όταν εξιστορείς μια ιστορία και δεν ξέρεις τι ακριβώς θα συμβεί γράφοντας τη συνέχεια, το κείμενο που προκύπτει αντικατοπτρίζει μια άγνοια και μια αυθεντικότητα που δύσκολα μπορεί να αναπαράγει κάποιος όταν είναι απόλυτα κατασταλαγμένος για το τι ακριβώς θα συμβεί κατά τη διάρκεια της διήγησης. Στην πρώτη περίπτωση απλώς μεταφέρεις την εμπειρία που βιώνεις, ενώ στη δεύτερη προσποιείσαι,
μιας και ήδη γνωρίζεις τι μέλλει γενέσθαι. Το σασπένς είναι ισχυρότερο όταν δεν γνωρίζεις, κι αυτό είναι κάτι που περνάει στον αναγνώστη. Όπως και στην πραγματική ζωή, η αξία της πρωτόγνωρης εμπειρίας κατισχύει της πρόγνωσης. Κανείς δεν θέλει να γνωρίζει τι τον περιμένει στο μέλλον. Για παράδειγμα, ας πούμε πως ξέρεις πως πίσω από έναν τοίχο κρύβεται κάποιος
που θέλει να σε τρομάξει κι εσύ θα πρέπει στη συνέχεια να περιγράψεις το σκηνικό και να πεις πώς ένιωσες την ώρα που αυτός ξεπρόβαλε φωνάζοντας. Σίγουρα δεν θα είναι τόσο αληθοφανές το κείμενο που θα προκύψει, όσο η ιστορία που θα έγραφες όταν κάποιος θα σε τρόμαζε εν αγνοία σου, και ύστερα θα σου έλεγε κατέγραψε την εμπειρία σου.
Υπάρχουν χαρακτήρες σας που αρνήθηκαν να υπακούσουν στη μοίρα που τους είχατε γράψει; Και αν ναι, τι τους χρωστάτε σήμερα;
Όχι, δεν υπάρχουν ήρωες που αρνήθηκαν να με υπακούσουν, γιατί ουσιαστικά εγώ ακολουθούσα εκείνους, τις σκέψεις τους και το μονοπάτι που χάραζαν. Απλά, σε κάθε συνθήκη, σε κάθε περίσταση, τους δάνειζα τα συναισθήματά μου και τις εμπειρίες μου. Είναι όπως τα παιδιά. Τα νουθετείς, τα καθοδηγείς, τους μαθαίνεις να ελίσσονται στον κόσμο, ωστόσο όταν έρχεται η στιγμή και αποκτούν την ανεξαρτησία τους, στο τέλος αυτά κάνουν ό,τι τους προστάζει ο
νους τους. Πέρα απ’ αυτό, ωστόσο, μπορώ να πω πως ο Σάιλοξ ήταν ο μοναδικός χαρακτήρας που προσπάθησα να βάλω σε ένα καλούπι. Επιχείρησα να του δώσω έναν «σκιαγραφημένο χαρακτήρα», να τον αναπτύξω με γνώμονα ένα σχέδιο που είχα συνθέσει για εκείνον. Ως αποτέλεσμα, βγήκε ξύλινος. Αυτό είχε ως συνέπεια να σβήσω όλους τους διαλόγους και τις
σκέψεις του, και να τους γράψω ξανά από την αρχή, αφήνοντας τον εαυτό μου ελεύθερο όπως έκανα πάντα. Αυτή η εμπειρία δυνάμωσε μέσα μου την αίσθηση πως για να γράψει κάποιος έναν χαρακτήρα δεν πρέπει να τον στήσει λες και είναι φόρμα σε κάποιο παιχνίδι ρόλων. Θα πρέπει να τον αφήσει να εκδηλωθεί μόνος του, να δείξει ποιος πραγματικά είναι κατά τη διάρκεια της
ιστορίας. Στην πορεία, όλα τα κομμάτια ταιριάζουν και μπαίνουν στη θέση τους, δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεις τους ήρωες σαν να είναι μέρη ενός σχεδίου, κάτι… εύπλαστο. Αν δεν είναι τότε ψεύτικοι, πότε είναι;
Αν η Εποχή των Θρυλων ήταν μουσική, ποιον ήχο θα είχε; Είναι για όλους τους… «ακροατές»;
Όχι, δεν είναι για όλους τους… ακροατές. Είναι για όσους αγαπούν την επική φαντασία, όσους αναζητούν τη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων, όσους έχουν ανησυχίες και ψάχνουν τη μαγεία σε αυτό το ταξίδι που λέγεται ζωή. Δεν είναι γρήγορο ανάγνωσμα, δεν είναι εύκολο, δεν μπορείς να εκτιμήσεις ό,τι μπορεί να σου προσφέρει αν έχεις την προσοχή σου στραμμένη αλλού ή αν βιάζεσαι να το τελειώσεις· δεν επικεντρώνεται στο σεξ, στη βία, στα πιο άγρια ένστικτα του ανθρώπου. Είναι κάτι πιο εκλεπτυσμένο. Κάτι πιο βαθυστόχαστο. Αν ήταν μουσική, θα ήθελα να έχει ήχο από τον Hanz Zimmer. Συγκεκριμένα, από το κομμάτι Mountains του Interstellar.
Κάπου κάποιος μου είχε ψιθυρίσει.. “η μοναξιά είναι η μόνη αλήθεια του συγγραφέα”. Σε φοβίζει αυτό το ενδεχόμενο ή είναι το τίμημα του ταξιδιού;
Αυτός που το είχε πει αυτό, έχει απόλυτο δίκιο. Κι όχι μόνο για πρακτικούς λόγους, μιας και η συγγραφή είναι μια χρονοβόρα και απαιτητική διαδικασία που δεσμεύσει ένα μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου σου και πρέπει να τη διεξάγεις μόνος σου. Ακόμα κι όταν μοιράζεσαι το έργο, κανείς δεν βιώνει το ταξίδι αυτό όπως εσύ. Σκέψου: ένας αναγνώστης για να διαβάσει ένα βιβλίο
πρέπει να δαπανήσει κάποιες ώρες από τη ζωή του. Ο συγγραφέας αφιερώνει μήνες και χρόνια, ζώντας μαζί με τους ήρωες, σε κάθε στάδιο της ιστορίας. Είναι ο πρώτος που βιώνει έναν θάνατο, ο πρώτος που θαυμάζει έναν τόπο, που εκπλήσσεται από μια αναπάντεχη τροπή της μοίρας. Είναι ο μόνος που νοιάζεται τόσο βαθιά για την πορεία του έργου. Είναι ο μόνος που πρέπει να δουλέψει τόσο σκληρά για να βγει εκεί έξω όσο πιο άρτιο γίνεται. Επομένως, ναι, η συγγραφή είναι συνυφασμένη με τη μοναξιά -αλλά και με την έννοια της υπομονής και της επιμονής. Αν δεν μπορείς να αντέξεις κάποιο απ’ αυτά τα τρία στοιχεία, καλύτερα να μη γίνεις συγγραφέας.
Ποιο είναι το επόμενο σκοτεινό μονοπάτι που θα βαδίσεις; Υπάρχουν κι άλλα ανεξερεύνητα σημεία από την Εποχή των Θρύλων ή θα ανακαλύψουμε κάποιο νέο σύμπαν;|
Υπάρχουν πολλές ιδέες για επόμενα έργα· όρεξη, υγεία και χρόνο να έχουμε, και όλα θα γίνουν, θέλω να ελπίζω. Προς στιγμήν υπάρχει το Revenants, ένα βιβλίο που περιλαμβάνει τις νουβέλες τρόμου και σκοτεινής φαντασίας Όγιο Νέγκρο και Γκερέρο Νέγκρο, το οποίο βρίσκεται στο τελικό στάδιο διόρθωσης. Παράλληλα δουλεύω στη μετάφραση της Κόκκινης Αυγής στα αγγλικά, με την ελπίδα πως θα βρει εκδοτική στέγη κάποια στιγμή στο μέλλον. Στη συνέχεια, θα ήθελα να γράψω μια συλλογή διηγημάτων τρόμου (έχω ήδη σημειώσει τις ιδέες πάνω στις οποίες θέλω να αναπτυχθούν οι ιστορίες). Τέλος, υπάρχουν σκέψεις για κάποια standalone βιβλία (τρόμου,
επιστημονικής φαντασίας και επικής φαντασίας), αλλά και μια συνέχεια της Εποχής των Θρύλων. Ευελπιστώ πως όλα τα παραπάνω θα ευοδωθούν και δεν θα παραμείνουν ευσεβείς πόθοι. Εφόσον το κοινό συνεχίζει να στηρίζει τις προσπάθειές μου, και εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για τις ιστορίες που γράφω, τότε εγώ έχω κάθε διάθεση να συνεχίσω να προσφέρω το καλύτερο που μπορώ στον χώρο της λογοτεχνίας. Καλά να είμαστε, και είμαι βέβαιος πως πολλές ιστορίες θα γεννηθούν στο εγγύς μέλλον.
Επίλογος
Η σκιά του κόκκινου φοίνικα μάκρυνε. Ο ήλιος κουράστηκε… και τράβηξε να δύσει.
Αφήνοντας πίσω το ησυχαστήριο του συγγραφέα, κρατούσα στο μυαλό μου λίγες
λέξεις — σαν καρφίτσες σε νεκρό χάρτη. Το Άρυεν υπάρχει. Ο κόσμος του
Δημακόπουλου υπάρχει.
Κι ο Gallant Duke θα επιστρέψει.
Ο Γρηγόρης Δημακόπουλος είναι πολιτικός μηχανικός που ζει κι εργάζεται στην
Καρδίτσα. Γεννήθηκε το 1980 και ασχολείται με τη συγγραφή από το 2013.
Είναι ο συγγραφέας της τριλογίας φαντασίας η Εποχή των Θρύλων, που εκδόθηκε από τις Πρότυπες Εκδόσεων Πηγή (Κόκκινη Αυγή το 2019, ο Δρόμος της Εξορίας το 2021, και η Χαμένη Γνώση το 2024). Τo βραβευμένο διήγημα Το εκκρεμές ήταν το πρώτο έργο του που εκδόθηκε, λαμβάνοντας την τρίτη θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό Φαντασία 2018, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Fantasmagoria (Έπος της Φαντασίας ΙΙ, εκδόσεις iWrite, 2018). Το διήγημα Ερήμωση έχει συμπεριληφθεί στην ανθολογία Στα Όνειρα της Φαντασίας: Πολεμικές Ιαχές (Εκδόσεις Allbooks, 2020). Το 2022 κυκλοφόρησε από τις
Εκδόσεις Βάρδος η νουβέλα τρόμου Όγιο Νέγκρο. Στον ελεύθερο χρόνο του γράφει κριτικές και διηγήματα για την πρώην Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας νυν 𝐂𝐨𝐝𝐞𝐱:𝚽𝐚𝐧𝐭𝐚𝐬𝐭𝐢𝐜𝐚