Το νέο τραγούδι των Amon Amarth ξεκινά με μια μελωδία που παραπέμπει σχεδόν αμέσως στους Running Wild και στην πειρατική αισθητική που καθιέρωσαν οι αγαπημένοι Γερμανοι.
Η επιλογή αυτή μπορεί αρχικά να ξενίσει όσους περιμένουν τον γνώριμο, βαρύτερο ήχο του συγκροτήματος η τους death metal ρυθμούς του παρελθόντος. Η σύνδεση όμως έχει τη δική της λογική, καθώς ο παλαιοσκανδιναβικός όρος víkingr δήλωνε κυρίως τον άνθρωπο που συμμετείχε σε θαλάσσιες πολεμικές ή ληστρικές εκστρατείες και δεν αποτελούσε έναν απλό φυλετικό ή εθνικό προσδιορισμό.
Χρειάζεται βέβαια προσοχή στη διαδεδομένη φράση ότι ο «Βίκινγκ ήταν επάγγελμα» έτσι ώστε να μην κάνουμε υπεραπλουστευσεις, καθώς η ιστορική πραγματικότητα ήταν πιο σύνθετη και η δράση αυτή μπορούσε να συνδέεται με την κοινωνική ταυτότητα, το κύρος, την πολιτική ισχύ και την εν γένει θέση στη κοινωνία.
Όσον αφορά δε στην οπτικοποίηση του τραγουδιού, στην αρχή και καθ’ όλη τη διάρκεια, εμφανίζεται μια μυστηριώδης μορφή ενδεδυμένη με γκρίζο μανδύα. Διατηρεί ακόμη και τα δύο μάτια της, οπότε εύλογα αναγνωρίζουμε τον Όντιν πριν από τη μεγάλη θυσία του.
Καθώς το τραγούδι προχωρά, ο θεός φτάνει μπροστά σε μια σκοτεινή λίμνη ή πηγή, έναν τεράστιο και απόκοσμο υδάτινο όγκο, ο οποίος φυλάσσεται από έναν άνδρα.
Πρόκειται για το Μίμισμπρουνρ, την πηγή του Μίμιρ, η οποία βρίσκεται κάτω από τη ρίζα του Υγκντραζιλ και εκτείνεται προς τη χώρα των παγετονιων γιγάντων (νέα έκφραση για τους γίγαντες του πάγου, την κάνω copyright).
Στα νερά της κρύβονται η γνώση και η σοφία, ενώ κύριός της είναι ο αινιγματικός Μίμιρ, που σύμφωνα με τις πηγές θεωρείται τις πιο πολλές φορές γίγαντας και συγγενής του Οντιν.
Ο Μίμιρ αρνείται να προσφέρει τη γνώση του χωρίς αντάλλαγμα. Ο Όντιν ζητά μονάχα μία γουλιά, όμως το τίμημα είναι το ίδιο του το μάτι. Το τραγούδι δραματοποιεί τη στιγμή προσθέτοντας το μαχαίρι και τη νηφάλια απόφαση του θεού να προχωρήσει μόνος του στη θυσία. Οι μεσαιωνικές πηγές ομως είναι πολύ πιο λιτές. Αναφέρουν ότι ο Όντιν άφησε το μάτι του ως ενέχυρο, χωρίς να περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο το αφαίρεσε. Η προσθήκη του μαχαιριού ενισχύει τη σκληρότητα της σκηνής και παρουσιάζει τη σοφία ως κατάκτηση που απαιτεί συνειδητή απώλεια και θυσία αυτοθελητη.
Μετά τη θυσία, ο Όντιν πίνει από το Γκιάλαρχορν. Εδώ το τραγούδι ακολουθεί μια λιγότερο γνωστή λεπτομέρεια της Πεζής Έδδας, του άλλου βασικού μνημείου που έχουμε ως πηγή της σκανδιναβικης μυθολογίας.
Ο Σνόρι αναφέρει ότι ο Μίμιρ πίνει από την πηγή χρησιμοποιώντας το Γκιάλαρχορν, το ίδιο όνομα που συνδέεται αλλού με το περίφημο κέρας του Χέιμνταλ. Αυτη η λεπτομέρεια προσφέρει στο τραγούδι έναν ισχυρό συμβολικό δεσμό ανάμεσα στη μνήμη, στη γνώση και στην επερχόμενη καταστροφή του κόσμου, καθώς το Γκιάλαρχορν θα ακουστεί ξανά κατά την έναρξη του Ράγκναροκ καθώς οι φθοροποιες δυνάμεις θα βαδίσουν ενάντια στους θεούς.
Η σύνδεση του κέρατος με τον Χέιμνταλ παρουσιάζει μια ακόμη ενδιαφέρουσα ασάφεια. Σε μια στροφή της Völuspá αναφέρεται ότι το hljóð του Χέιμνταλ βρίσκεται κρυμμένο κάτω από το ιερό δέντρο. Η λέξη μπορεί να δηλώνει την ακοή, τον ήχο ή, σύμφωνα με ορισμένες αναγνώσεις, το ίδιο το κέρας. Από αυτή την αμφισημία προέκυψε η θεωρία ότι και ο Χέιμνταλ άφησε κάποιο μέρος του εαυτού του στην πηγή, πιθανώς το αυτί ή την ακοή του, όπως ο Όντιν άφησε το μάτι του. Οι πηγές δεν αναφέρουν ρητά ότι ο Χέιμνταλ απέκτησε με αυτό τον τρόπο την υπεράνθρωπη όραση και ακοή του και η όλη διαδικασία αυτή αποτελεί ερμηνευτική απόδοση.
Το βιντεοκλίπ αξιοποιεί δημιουργικά αυτή την ανοιχτή ερμηνεία και τοποθετεί το Γκιάλαρχορν στο κέντρο ενός κοινού συμβολισμού θυσίας.
Το επαναλαμβανόμενο «Fill the Gjallarhorn» λειτουργεί σχεδόν σαν τελετουργική επωδός καθώς η συνεχής επιστροφή του ρεφρέν δίνει την αίσθηση επίκλησης, σαν ο ακροατής να παρακολουθεί την πλήρωση ενός ιερού δοχειου και να γνωρίζει ήδη πως η τελευταία γουλιά θα έχει τρομερό κόστος.
Στην αρχή ο Όντιν ζητά να γεμίσει την ψυχή του με σοφία. Στο τέλος η επιθυμία έχει μετατραπεί σε πράξη και η γνώση έχει αποκτήσει τίμημα.
Αυτό είναι και το ισχυρότερο σημείο του τραγουδιού αφού συνδεει τη νεοαποκτηθείσα σοφία ως επώδυνη μεταμόρφωση.
Ο Όντιν, εγκαταλείπει ένα μέρος της προηγούμενης ύπαρξής του, ώστε να μπορεί πλέον να βλέπει βαθύτερα από τους υπόλοιπους θεούς.
Η τελευταία φράση, «Wisdom comes to those who will sacrifice», συμπυκνώνει ολόκληρο το επεισόδιο και συνδέει τη μουσική, τους στίχους και την εικόνα σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές πράξεις αυτοθυσίας της σκανδιναβικής μυθολογίας.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Amon Amarth είναι βαθείς γνωστες της σκανδιναβικης μυθολογίας και έχουν βρει το τρόπο να μεταφέρουν αυτή τη γνώση με κομψό και συναμα πορωτικο τρόπο.
Από μένα είναι ναι!