Δυσκολεύομαι υπερβολικά να ξεκινήσω αυτό το άρθρο. Τα νέα με έχουν συνταράξει. Ο Γιώργος Πισσαλίδης ήταν υπεύθυνος του site avalonofthearts.gr (Άβαλον των Τεχνών) και δυστυχώς δεν είναι πλέον κοντά μας. Σας ακούω να λέτε πως έτσι είναι η ζωή. Και πως θα προχωρήσουμε και χωρίς αυτόν. Δίκιο έχετε! Μα μέσα μου νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτόν, έστω και τώρα. Θα το διαβάσει από εκεί ψηλά (ή από όπου πάμε μετά…) και θα χαμογελά. Γιατί ήταν ένας άνθρωπος που πάντα χαμογελούσε…
Δε θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω για τη ζωή του, ούτε θα κάνω τη βιογραφία του. Δεν του άρεσε να μιλάει για τον εαυτό του. Ούτε καν στο δικό του site δεν περιλάμβανε το βιογραφικό του, αντίθετα με των υπολοίπων συντελεστών του! Θα μιλήσω όμως για τη συνεργασία μας.
Ήρθαμε σε επαφή μέσω ενός κοινού γνωστού. Δεν είχα γράψει ποτέ μου ούτε ένα άρθρο. Είχα στείλει ιστορίες μου σε ιστοσελίδες και μάλιστα κάποιες είχαν δημοσιευθεί, αλλά ποτέ δε με φανταζόμουν να γράφω άρθρα. Κι όμως, μου συμπεριφέρθηκε από την πρώτη στιγμή σαν ίσο. Δεν με πίεσε ποτέ να γράψω κάτι που δε μου έβγαινε. Θυμάμαι το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν «Θέλω να γράφεις για επικό metal. Αφού σου αρέσει και λείπει από το Άβαλον, γιατί όχι;» Με εμπιστεύτηκε και για άλλα άρθρα στην πορεία. Και για συνεντεύξεις από συγκροτήματα στο εξωτερικό. Και για reviews δίσκων και ταινιών. Ποτέ δε με πίεσε για το θέμα ή την άποψη, ακόμη κι αν δε συμφωνούσε. Αν κάτι δε μου άρεσε, θυμάμαι να μου λέει «Γράψε τους λόγους που δε σου αρέσει. Ακόμη και αυτό είναι καλό άρθρο! Πολλές φορές, καλύτερο από το να γράφεις γι’ αυτά που σου αρέσουν!»
Με έκανε να εμπιστευτώ όσα γράφω. Με βοήθησε να καταλάβω πως αυτό είναι που έχει σημασία. Να γράφεις όσα έχεις στην καρδιά σου. Και όχι αυτά που θέλουν οι άλλοι να ακούσουν. Και αυτό είναι που θα θυμάμαι πάντα γι’ αυτόν.
Βοηθούσε τόσο πολύ τις τέχνες. Και εννοώ κάθε πτυχή των τεχνών. Θέατρο, μουσική, ζωγραφική ή γλυπτική, γράμματα ή απλά παιχνίδια, δεν είχε σημασία. Είχαν θέση στο δικό του Άβαλον. Και δεν ήταν απλά τυπικός. Θα προσπαθούσε να βοηθήσει νεότερους μουσικούς ή συγγραφείς. Αγόραζε τη δουλειά τους ακόμη κι αν ήταν εκτός των γούστων του. Προσπαθούσε να πάει τόσο σε συναυλίες, όσο και σε θεατρικές παραστάσεις. Σε όπερα, αλλά και σε παρουσιάσεις βιβλίων. Προσπαθούσε να βοηθήσει με τον τρόπο του. Και έτσι θα τον θυμάμαι πάντα. Σαν στήριγμα για τις τέχνες.
Τα τελευταία χρόνια δεν διένυε την καλύτερή του εποχή. Αλλά έκρυβε τα προβλήματά του κάτω από ένα μόνιμο χαμόγελο και ένα «Όλα θα φτιάξουν». Προσπαθούσε αθόρυβα. Και μάλιστα πρόσφατα επανάφερε τον λογαριασμό του στο Facebook μετά από καιρό. Θα μπορούσε απλά να είχε φτιάξει καινούργιο, αλλά θα έχανε, όπως μου είπε, πολλά πράγματα από το Αβαλον και δεν το ήθελε. Προτίμησε να περιμένει όσο χρειαζόταν για να πάρει πίσω το “παιδί” του.
Θα τον χαρακτήριζα παραδοσιακό, με την έννοια πως δε του άρεσαν οι αλλαγές. Του άρεσε η σταθερότητα κι ας προσπαθούσε να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Ήταν ο Αρθούρος των τεχνών και έτσι θέλω να τον θυμάμαι…
Αναπαύσου εν Ειρήνη φίλε μου. Ελπίζω να βρήκες το δικό σου Άβαλον!
ΥΓ. Η φωτογραφία είναι μια από τις τελευταίες που ανέβασε στον λογαριασμό του στο fb. Με λεζάντα:
ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΗΝ ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ IRON MAIDEN NA ΒΓΟΥΝ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΝ ΤΟ ΟΑΚΑ
Για όσους δεν ξέρουν αυτό ακριβώς σημαίνει στην νοηματική το γνωστό σήμα devil’s horns που συχνά κάνουν οι μεταλλάδες στις συναυλίες. Ακόμη και αν δεν είναι 100% αλήθεια, δείχνει τον τρόπο που σκεφτόταν ο Γιώργος…