Με αφετηρία ένα παιδί, ένα έγκλημα και ένα ορεινό χωριό, η ιστορία ξεδιπλώνεται χωρίς βιασύνη αλλά με ακρίβεια χειρουργική. Οι περιγραφές δεν λειτουργούν ως διακοσμητικό στοιχείο. Είναι ζωντανές, υγρές, σχεδόν ασφυκτικές. Ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί απ’ έξω. Βιώνει. Η ανησυχία προηγείται του τρόμου και όταν αυτός εμφανίζεται, δεν είναι κραυγαλέος. Είναι καθαρός, ατόφιος, σαν σκοτάδι που δεν χρειάζεται εξηγήσεις.

Κάτω από το περίβλημα του τρόμου, το βιβλίο αποκαλύπτει τον πραγματικό του πυρήνα. Πρόκειται για μια βαθιά κοινωνική ιστορία που μιλά για τη σήψη πίσω από τα καθαρά προσωπεία, για τη σιωπηλή συνενοχή των μικρών κοινωνιών, για τις οικογενειακές ρωγμές που δεν κλείνουν ποτέ. Ο συγγραφέας διεισδύει με δεξιοτεχνία στον ψυχισμό των χαρακτήρων του και ειδικά στον κεντρικό αφηγηματικό άξονα, προκαλώντας όχι απλώς ενδιαφέρον αλλά ενεργή συναισθηματική εμπλοκή. Κανένας χαρακτήρας δεν υπάρχει για να γεμίσει χώρο. Όλοι αφήνουν αποτύπωμα.

Ο τρόμος εδώ δεν είναι εξωτικός. Είναι ρεαλιστικός, δεμένος με την ελληνική ύπαιθρο, με τη ζωή στο χωριό όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να θυμόμαστε ότι ήταν. Οι εικόνες της καθημερινότητας είναι τόσο αληθοφανείς που πονάνε. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο του βιβλίου. Πολλά από όσα περιγράφονται δεν ανήκουν στο παρελθόν. Είναι ακόμα εδώ. Το 2025. Ζωντανά.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον τρόπο που αποδίδονται οι παιδικοί χαρακτήρες. Παρότι βρίσκονται στο κέντρο της αφήγησης, δεν γίνονται ποτέ γελοιογραφίες ούτε χάνουν την αθωότητά τους. Απλώς τη βλέπουμε να συνθλίβεται. Να παραμορφώνεται από γεγονότα που τα αναγκάζουν να μεγαλώσουν απότομα. Και αυτό το πέρασμα πονάει.

Μέσα σε μικρή έκταση, το βιβλίο καταφέρνει κάτι σπάνιο. Σε φορτίζει συναισθηματικά, σε κρατά σε διαρκή εγρήγορση και σε αναγκάζει να σκεφτείς. Ακόμα και στις στιγμές που δεν συμβαίνει κάτι φανερά τρομακτικό, η ανάσα κρατιέται. Σαν να ξέρεις ότι η κακή στιγμή παραμονεύει στη γωνία του σοκακιού.

Ο επίλογος έρχεται λιτός αλλά συνταρακτικός. Δεν χρειάζεται φλυαρία για να γκρεμίσει άμυνες. Αν οι λέξεις έχουν δύναμη, τότε εδώ αποδεικνύεται πως η οικονομία τους είναι αρετή. Το τέλος ταράζει, συγκινεί και αφήνει αιχμές τόσο για την αλήθεια των γεγονότων όσο και για την αξιοπιστία της αφήγησης. Το μεταφυσικό στοιχείο δένει οργανικά με την ανάγκη για δικαιοσύνη, με την αδερφική αγάπη και με τις βαθιές διαβρώσεις των οικογενειακών δεσμών.

Ομολογώ πως δεν είμαι φίλος του μικρού αφηγήματος. Το έχω πει και θα το ξαναπώ. Παρά το βραβείο EVERLY και τις περγαμηνές του βιβλίου, προσέγγισα το Μακρύ Σοκάκι με επιφύλαξη. Και όμως, δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο έντονα θα με άγγιζε. Πόσα συναισθήματα θα ξυπνούσε. Πόσο βαθιά θα ρίζωνε.

Πρόκειται για ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα ελληνικού λαογραφικού τρόμου των τελευταίων ετών. Ένα βιβλίο που δεν χαρίζεται, δεν εξηγεί τα πάντα και δεν υπόσχεται παρηγοριά. Απλώς ανοίγει την αυλαία.

Και σε καλεί να περπατήσεις το σοκάκι μέχρι τέλους.