Αν το πρώτο βιβλίο μου θύμισε τη μέθη των πρώτων βιντεοπαιχνιδιών, το δεύτερο με έπεισε πως η σειρά έχει λόγο ύπαρξης. Ο Καράμπαλης δεν μένει στάσιμος. Εξελίσσει τον κόσμο, ζορίζει την πένα του και με κάθε κεφάλαιο αποκαλύπτει πως έχει όντως υφάνει ένα πολύπλοκο σύμπαν που δεν χωρά σε έναν μόνο τόμο.
Ο Μιχάλης επιστρέφει στη Γη με την ψευδαίσθηση του παιχνιδιού να τον στοιχειώνει, και αυτή η αμφιβολία είναι που φορτίζει την ατμόσφαιρα. Η δράση δεν αργεί να ξεσπάσει. Νέοι σύμμαχοι, εξοπλισμός, σκοπός. Και μετά, η ορδή – πάντα εκεί να θυμίζει πως κάθε ανάσα είναι δανεική.
Δεν λείπουν οι αναφορές που αναγνωρίζω από άλλες ιστορίες του είδους. Σκιασμένες πινελιές από Walking Dead, σπασμοί από I Am Legend, ηλεκτρισμένες σκιές από Resident Evil. Όμως εδώ δεν έχουμε απλή μίμηση. Ο συγγραφέας ανακατεύει αυτά τα υλικά με δικές του ιδέες και το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ ξένο. Είναι φρέσκο, δυναμικό, με ανατροπές που κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση.
Κι ύστερα, οι τολμηρές αφηγηματικές επιλογές. Η οπτική των ζόμπι που για πρώτη φορά μας ανοίγεται. Η ύπαρξη δεύτερου παίκτη, τα NPCs που αποκτούν ρόλο, το cliffhanger που σε αφήνει να κοιτάς τη σελίδα με θυμό γιατί δεν θέλεις να περιμένεις. Εδώ βλέπουμε καθαρά πως ο Καράμπαλης δεν αρκείται να στήσει μια απλή μάχη επιβίωσης. Θέλει να παίξει με το μυαλό μας.
Το Η Φυγή αποδεικνύει πως τα έξι βιβλία της σειράς έχουν λόγο. Ο κόσμος είναι μπλεγμένος, σκοτεινός, γεμάτος προοπτικές και ανατροπές. Το είδος δεν ζητά λογοτεχνικό θαύμα, ζητά αδρεναλίνη, ζητά παιχνίδι, ζητά αναγνωστική βουτιά. Και αυτό το δεύτερο βιβλίο το παραδίδει με γενναιοδωρία.
Book Cover
Λεπτομέρειες
Σχετικές Κριτικές
