Πριν ο Tolkien γίνει power metal anthem, υπήρξαν καλλιτέχνες που προσπάθησαν να αποδώσουν τη σιωπή και τη νοσταλγία του κόσμου του.
Σαν εικαστικός με πάνω από μια δεκαετία ενασχόλησης με τον Tolkien και τη Μέση-Γη, σκέφτηκα να ξεκινήσω μια σειρά αφιερωμάτων πάνω σε συγκροτήματα και τραγούδια που εμπνεύστηκαν από τον Καθηγητή.
Αν και είναι η πρώτη μου φορά που γράφω άρθρο σε site με θεματολογία γύρω από το φανταστικό, δεν θα πάω safe ξεκινώντας με Blind Guardian.
Θα ξεκινήσω με τους Mostly Autumn.
Και όχι, δεν είναι “φανταστικό metal με references”. Είναι κάτι πιο ύπουλο.
Μια μπάντα που κουβαλά ολόκληρη την ατμόσφαιρα της Tolkien νοσταλγίας χωρίς να χρειάζεται να το φωνάζει συνεχώς.
Ποιοι είναι οι Mostly Autumn;
Οι Mostly Autumn είναι βρετανικό progressive / folk rock σχήμα που δημιουργήθηκε στα τέλη των ‘90s από τον Bryan Josh.
Συχνά τους συγκρίνουν με Pink Floyd, Renaissance, τους λατρεμένους για μένα Camel, αλλά και πολύ σωστά με Jethro Tull.
Αυτό όμως που τους κάνει πραγματικά ιδιαίτερους στον Tolkien χώρο είναι κάτι άλλο.
Έχουν μια βαθιά εμμονή με:τη φύση, τη μελαγχολία του “παλιού κόσμου”, τη χαμένη ομορφιά, και το ταξίδι ως πνευματική εμπειρία. Μια meta αφήγηση.
Και το αναφέρω αυτό γιατί είναι στοιχεία που προσωπικά με αγγίζουν βαθιά και στη δική μου τέχνη. Όχι από περιαυτολογία, κάθε άλλο. Το τονίζω γιατί ήταν ακριβώς αυτό που με έκανε να δεθώ μαζί τους από την πρώτη φορά που τους άκουσα, πίσω στο 2008.
Δεν θα βρεις battle music εδώ.
Δεν θα ακούσεις ύμνους για ήρωες και πολέμους όπως στους Blind Guardian ή στους Summoning. Οι Mostly Autumn λειτουργούν διαφορετικά. Θα έλεγα πως είναι κάτι σαν: Middle-earth at sunset.
Η σχέση τους με τον Tolkien δεν χτίζεται πάνω σε χαρακτήρες και γεγονότα, αλλά πάνω στο συναίσθημα που αφήνει ο κόσμος του πίσω του.
Οι Mostly Autumn δεν παίζουν Tolkien.
Είναι ο απόηχός του.
Το album που πρέπει να ακούσεις
Music Inspired by The Lord of the Rings (2001)
Αυτό είναι το κρυφό διαμάντι που πολύς κόσμος του fantasy χώρου δυστυχώς δεν γνωρίζει καν ότι υπάρχει.
Και ξέρεις κάτι;
Δεν προσπαθεί να γίνει κινηματογραφικό.
Δεν προσπαθεί να γίνει soundtrack.
Είναι βρετανικό μέχρι το κόκκαλο.
Ομιχλώδες. Μελαγχολικό. Γήινο.
Αν μπορώ να σε βάλω στο κλίμα, φαντάσου να περπατάς στο Shire ένα γκρίζο απόγευμα του φθινοπώρου.
Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό:
Οι Mostly Autumn άγγιξαν τον Tolkien πριν γίνει ποπ κουλτούρα blockbuster. Τον προσέγγισαν σαν λογοτεχνία, όχι σαν franchise.
Και τέλος, δεν γίνεται να μη σταθώ στην Heather Findlay.
Τη γνώρισα αρχικά μέσα από τους Ayreon του Arjen Lucassen, όμως εδώ καταφέρνει κάτι πραγματικά σπάνιο. Η φωνή της έχει κάτι σχεδόν elf-like, χωρίς ποτέ να γίνεται fantasy cliché.
Και ίσως αυτό να περιγράφει ολόκληρη τη μπάντα καλύτερα από οτιδήποτε άλλο.