Ο Αποστόλης Γιαννούλας επιλέγει να ξεκινήσει σχεδόν από το μηδέν. Από τη δημιουργία του ίδιου του κόσμου του. Θεότητες, συνειδήσεις, κατάρες, φυλές, μεταφυσικοί νόμοι και μια κοσμογονία που δεν λειτουργεί απλώς σαν background, αλλά σαν ο πυρήνας της ιστορίας.

Προσωπικά λατρεύω τις κοσμογονίες στη φαντασία. Συνήθως όμως θέλω πρώτα να κρατήσω έναν χαρακτήρα ή μια ιστορία στα χέρια μου και μετά να ανοίξει μπροστά μου ο κόσμος. Εδώ ο συγγραφέας κάνει το αντίθετο. Σε βάζει βαθιά μέσα στον κόσμο του από τις πρώτες κιόλας σελίδες, χωρίς να σε κρατά από το χέρι.

Και ναι, στο πρώτο μέρος δυσκολεύτηκα.

Τα πολλά ονόματα, οι νέες έννοιες και η συνεχής πληροφορία θέλουν συγκέντρωση. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα πως προσπαθώ να συναρμολογήσω έναν αρχαίο μύθο κομμάτι κομμάτι. Αυτό όμως που με κράτησε ήταν η γραφή και κυρίως η πρωτοτυπία των ιδεών. Δεν είχα την αίσθηση πως διαβάζω άλλη μια ανακύκλωση γνωστών fantasy μοτίβων. Υπάρχει φαντασία εδώ. Υπάρχει σκοτάδι. Υπάρχει τόλμη.

Και κάπου στο δεύτερο μέρος όλα αρχίζουν να “κουμπώνουν”.

Οι χαρακτήρες αποκτούν βάρος, οι συγκρούσεις γίνονται πιο προσωπικές και η ατμόσφαιρα γίνεται αισθητά πιο βαριά και τρομακτική. Από εκεί και μετά το βιβλίο σχεδόν εξαφανίστηκε μέσα σε δύο μέρες. Υπάρχουν στιγμές πραγματικά ανατριχιαστικές, ιδέες που ξεφεύγουν από το κλασικό epic fantasy και μια αίσθηση καταστροφής που πλανάται συνεχώς πάνω από την ιστορία.

Ο Ζεν-Σεν ειδικά δεν αντιμετωπίζεται σαν ένας “ήρωας της προφητείας”. Μοιάζει περισσότερο με φορέα μιας αρρώστιας του ίδιου του κόσμου. Και αυτό δίνει πολύ ιδιαίτερο τόνο στην αφήγηση.

Μου άρεσε επίσης πως ο συγγραφέας κρατά έναν σχεδόν αποστασιοποιημένο αφηγηματικό τρόπο σε αρκετά σημεία. Σαν να καταγράφει γεγονότα μεγαλύτερα από τους ίδιους τους χαρακτήρες. Ταιριάζει αρκετά με την αίσθηση μυθολογίας και αρχαίου χρονικού που έχει το βιβλίο.

Η γραφή είναι προσεγμένη, με δυνατό λεξιλόγιο και αρκετές πολύ όμορφες εικόνες, ενώ φαίνεται καθαρά και η αγάπη που έχει πέσει στην έκδοση συνολικά. Χάρτης, αισθητική, σελιδοποίηση, όλα υπηρετούν το ύφος του κόσμου.

Αν θα ήθελα κάτι παραπάνω, ίσως έναν μικρό οδηγό με ονόματα, φυλές και βασικές έννοιες στην αρχή ή στο τέλος του βιβλίου, γιατί το lore είναι μεγάλο και πυκνό.

Τελικά, αυτό που μου έμεινε περισσότερο είναι πως ο Αποστόλης Γιαννούλας δεν φοβήθηκε να γράψει κάτι βαρύ, σκοτεινό και απαιτητικό. Και χαίρομαι που δεν το φοβήθηκε, αλλά αυτό είναι και μια προειδοποίηση σε όχι και τόσο έμπειρους αναγνώστες!

Γιατί όταν το βιβλίο βρίσκει τελικά τον ρυθμό του, δικαιώνει την υπομονή που του έδωσες.

Και πλέον πραγματικά θέλω να δω πού θα οδηγήσει αυτή η ιστορία στο δεύτερο βιβλίο