«Ο Όρκος του Μάγου» – Μια περιπέτεια που μυρίζει παλιό fantasy

Το “Ο Όρκος του Μάγου”, το πρώτο από την τριλογία “Ιστορίες του Καγάντο” του Βασίλης Κρουστάλης με γύρισε πίσω σε εκείνες τις νύχτες όπου διάβαζα ασταμάτητα Forgotten Realms, χάνοντας τον ύπνο μου ακολουθώντας τον Drizzt Do’Urden μέσα από υπόγεια βασίλεια, πανδοχεία, μάγους και αιματοβαμμένες διαδρομές. Και αυτό, για μένα, είναι ένα μεγάλο κομπλιμέντο που μπορώ να δώσω σε ένα fantasy βιβλίο.

Η ιστορία ακολουθεί τον μυστηριώδη Άλαντορ, έναν μάγο που συγκεντρώνει μια ομάδα εντελώς διαφορετικών χαρακτήρων με σκοπό να βρουν τρία σπάνια υλικά. Ο στόχος τους είναι η δημιουργία ενός μαγικού σπαθιού, του μοναδικού όπλου που μπορεί να σκοτώσει έναν πανίσχυρο δράκο. Από εκεί και πέρα ξεκινά ένα ταξιδι γεμάτο μάχες, κυνηγητά, σκοτεινά μονοπάτια και χαρακτήρες που κουβαλούν περισσότερο βάρος απ’ όσο δείχνουν αρχικά.

Το βιβλίο έχει έντονη αύρα tabletop RPG και αυτό φαίνεται σχεδόν παντού. Δεν το λέω αρνητικά. Αντιθέτως. Σε αρκετές σκηνές ένιωθα σαν να παρακολουθώ μια καλοστημένη DnD καμπάνια να ζωντανεύει μπροστά μου. Η παρέα των ηρώων, οι μεταξύ τους συγκρούσεις, οι μάχες, ακόμα και ο τρόπος που ξεδιπλώνονται ορισμένες αποστολές, ξυπνούν εκείνη τη γνώριμη αίσθηση της fantasy περιπέτειας που πολλοί από εμάς αγαπήσαμε πριν το είδος γεμίσει με υπερβολικά “βαριά” ή δήθεν βαθυστόχαστα έργα.

Ο κόσμος του Καγάντο έχει ενδιαφέρον και φαίνεται πως ο συγγραφέας έχει αφιερώσει χρόνο στο να τον στήσει. Υπάρχουν φυλές, εντάσεις, πολιτικά στοιχεία και μια αίσθηση πως πίσω από την κεντρική ιστορία υπάρχει μεγαλύτερη μυθολογία που περιμένει να αποκαλυφθεί στα επόμενα βιβλία. Παράλληλα, η ομάδα των χαρακτήρων λειτουργεί όμορφα επειδή κανείς δεν μοιάζει απόλυτα “καθαρός”. Ο καθένας κινείται με τα δικά του κίνητρα και αυτό κρατά ζωντανές τις μεταξύ τους ισορροπίες.

Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν ότι το βιβλίο δεν φοβήθηκε να αγγίξει γνώριμα fantasy μοτίβα. Ναι, υπάρχουν κλισέ. Ναι, θα αναγνωρίσεις επιρροές. Όμως εδώ δεν ένιωσα ποτέ ότι χρησιμοποιούνται τεμπέλικα. Αντίθετα, λειτούργησαν σαν μια γέφυρα προς εκείνο το παλιό fantasy συναίσθημα που πολλοί αναγνώστες έχουμε αρχίσει να χάνουμε.

Και ίσως γι’ αυτό διάβασα το βιβλίο τόσο γρήγορα. Παρότι δεν είναι μικρό, έχει ρυθμό. Κυλά εύκολα. Θέλεις να δεις πού θα οδηγηθεί η ομάδα, ποιος θα προδώσει, ποιος θα επιβιώσει και τι πραγματικά κρύβεται πίσω από ορισμένους χαρακτήρες.

Υπήρχαν βέβαια και κάποια στοιχεία που προσωπικά θα ήθελα διαφορετικά. Τα flashbacks του Άλαντορ, αν και σημαντικά για το χτίσιμο του παρελθόντος του, θεωρώ πως κάποιες φορές έκοβαν τη ροή της βασικής αφήγησης. Θα προτιμούσα ίσως λιγότερες αναδρομές αλλά μεγαλύτερες και πιο ατμοσφαιρικές. Επίσης, σε ορισμένους διαλόγους ήθελα λίγο περισσότερο λυρισμό, περισσότερη θεατρικότητα και εκείνη τη βαριά επική αίσθηση που αφήνει μια ατάκα να αιωρείται στο μυαλό σου.

Οι μάχες είναι πολλές και βίαιες, κάτι που ταιριάζει στο ύφος του βιβλίου. Σε ορισμένα σημεία όμως ένιωσα μια μικρή επανάληψη στον τρόπο που παρουσιάζονται. Παρ’ όλα αυτά, δύσκολα θα ενοχλήσει ιδιαίτερα τους αναγνώστες που αγαπούν το combat-heavy fantasy.

Στο τέλος της ημέρας, το Ο Όρκος του Μάγου δεν προσπάθησε να μου αποδείξει πόσο “ανώτερο” ή “φιλοσοφημένο” είναι. Μου πρόσφερε κάτι πολύ πιο σημαντικό. Μου θύμισε εκείνη τη χαμένη χαρά της καθαρής fantasy περιπέτειας. Εκείνη την αίσθηση ότι κάθε κεφάλαιο είναι ένα ακόμη βήμα βαθύτερα μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο σπαθιά, φωτιά, αίμα και μυστικά.

Και για να είμαι ειλικρινής, αυτό το ταξίδι το απόλαυσα αρκετά ώστε να έχω ήδη έτοιμα δίπλα μου τα επόμενα δύο βιβλία της τριλογίας.