Τα παραμύθια δεν γράφτηκαν ποτέ μόνο για παιδιά. Γράφτηκαν για όσους χρειάζονται έναν καθρέφτη που να μη λέει την αλήθεια κατά πρόσωπο, αλλά να τη ψιθυρίζει μέσα από σκιές, σύμβολα και δρόμους που μοιάζουν φανταστικοί. Μέσα τους κρύβονται μαθήματα που αντέχουν στον χρόνο, γιατί δεν επιβάλλονται, υπονοούνται. Δεν διδάσκουν με το δάχτυλο υψωμένο, αλλά με εικόνες που μένουν. Και γι’ αυτό μπορούν να αγγίξουν εξίσου τον μικρό αναγνώστη που ανακαλύπτει τον κόσμο, αλλά και τον μεγάλο που προσπαθεί να τον καταλάβει ξανά.
Η αλληγορία είναι η γλώσσα τους. Ένα τέρας δεν είναι ποτέ απλώς τέρας. Ένα ταξίδι δεν είναι ποτέ μόνο απόσταση. Και μια δοκιμασία σπάνια αφορά μόνο τον ήρωα που τη ζει. Τα παραμύθια ψυχαγωγούν, αλλά ταυτόχρονα ανοίγουν ρωγμές σκέψης, αφήνοντας τον αναγνώστη να πάρει μαζί του ό,τι αντέχει να σηκώσει.
Στον κόσμο της Άρας Άουμαρ, όπως τον γνωρίσαμε μέσα από Το Πέπλο της Σκιάς και Η Μάχη του Μπάιν, & Η Αντεπίθεση του Νότου, το βάρος της ιστορίας είναι βαρύ. Πόλεμοι, απώλειες, σκοτεινές δυνάμεις και επιλογές που δεν επιτρέπουν αθωότητα. Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκληρό τοπίο, οι σοφοί, οι μάγοι και οι πολεμιστές δεν αναζητούν μόνο τη νίκη ή την επιβίωση. Αναζητούν τη γνώση. Τη λύτρωση. Τον τρόπο να θυμηθούν γιατί άξιζε εξαρχής να κρατήσουν το ξίφος ή το βιβλίο.
Γι’ αυτό τα παραμύθια έχουν θέση στην Άρας Άουμαρ. Όχι ως ανάπαυλα από τη σκοτεινιά, αλλά ως εργαλείο κατανόησης ή πύλη στη γνώση. Σαν μικρές φωτιές μέσα στη νύχτα, όπου οι ιστορίες περνούν από στόμα σε στόμα για να θυμίσουν ότι η σοφία δεν βρίσκεται μόνο στις μεγάλες μάχες, αλλά και στις απλές αφηγήσεις που κρατούν ζωντανή τη μνήμη, το ήθος και την ελπίδα.
Αυτό το παραμύθι δεν είναι μια παρένθεση. Είναι μέρος του κόσμου. Και ίσως, όπως συμβαίνει πάντα με τα καλά παραμύθια, να μιλά περισσότερο για εμάς απ’ όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά.
Το παραμύθι που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το τρίτο βιβλίο της σειράς «Ιστορίες από την Άρας Άουμαρ», με τίτλο «Η Αντεπίθεση του Νότου». Ο Άρης Γκρίμπας το χαρίζει στο Greek Fantasy Atlas σε μια πιο medieval εκδοχή, ώστε να μπορείτε να το κρατήσετε ξεχωριστά, ως αυτόνομο αφήγημα, ελεύθερα και δωρεάν στο αρχείο σας, σαν μια μικρή αλλά πολύτιμη ιστορία που βρίσκει τον δρόμο της στους σωστούς αναγνώστες.
Μου άρεσε αυτό το παραμύθι διότι ανθρωποποιεί ένα αντικείμενο όπως τα μπιζέλια, εξυμνεί και αναβαθμίζει απλά ζωάκια σε αρπακτικά, και όλα αυτά μέσα σε μια πολύ ωραία φανταστική αλληγορία η οποία βρίσκεται ήδη εντός ενός θεματικού πλαισίου, ήτοι του τρίτου βιβλίου της Ηπείρου της Άρας Άουμαρ που αποτελεί πνευματικό τέκνο του δημιουργού, οπότε όλος αυτός ο συμβολισμός, η πρόσδωση ηθικών διλημμάτων σε άψυχα όντα αλλά και η αναβάθμιση κάποιων άλλων εμψύχων, μου έκανε μεγάλη εντύπωση σε επίπεδο συγκρητισμού και συμβολισμού, όπως άλλωστε το κάνουν τα παλαιά παραμύθια. Επίσης η χρήση συγκεκριμένων γλωσσικών τύπων της ελληνικής γλώσσας όπως “μηνούσε, ροβολούσε” κλπ., είναι πάρα πολύ ωραίες λαογραφικά, και σε κάθε περίπτωση όλο αυτό το μίγμα με ιντρίγκαρε έτσι ώστε να το μετατρέψω σε ηχητικό και πλέον κοσμεί την υπόλοιπη συλλογή των παλαιών παραδοσιακών παραμυθιών αλλά και των δικών μου πρωτότυπων τα οποία ανεβάζω στο podcast.
