Οι επτά νεαροί ήρωες, που αποδέχονται μια αινιγματική πρόσκληση αφήνοντας πίσω τους την καθημερινότητα, δεν παρουσιάζονται ως γεννημένοι πολεμιστές ή εκλεκτοί με μοιραία πεπρωμένα. Αντιθέτως, η μετάβασή τους από το γνώριμο στο άγνωστο είναι κυρίως ψυχολογική. Η εμπιστοσύνη δεν προκύπτει ως αρετή, αλλά ως ρίσκο. Και εκεί ακριβώς το βιβλίο κερδίζει έδαφος: στον τρόπο που η εσωτερική αμφιβολία συνυπάρχει με την ανάγκη για συλλογικότητα. Καθώς η πλοκή προχωρά, γίνεται όλο και πιο σαφές πως ο πραγματικός κίνδυνος δεν κατοικεί μόνο στο «αντίπαλο στρατόπεδο», αλλά γεννιέται μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, στις ρωγμές της συνεργασίας, στις μικρές πράξεις ιδιοτέλειας και φόβου.

Το σύμπαν των Ντράνγκερς, αν και φανταστικό, αντλεί ξεκάθαρα υλικό από τη σύγχρονη πραγματικότητα: εξουσία χωρίς πρόσωπο, διπροσωπία, χειραγώγηση, αλλά και την επίμονη ανάγκη να πιστέψουμε ξανά στη φιλία και την ισότητα. Ο συγγραφέας επενδύει συνειδητά στη συλλογικότητα ως κινητήρια δύναμη της αφήγησης, σχεδόν ως αντίβαρο σε έναν κόσμο που εκπαιδεύει τους ανθρώπους να δυσπιστούν. Ακόμη και η έννοια του «εχθρού» παραμένει ρευστή. Τα όρια ανάμεσα στο καλό και το κακό δεν χαράσσονται με καθαρές γραμμές, αλλά μετακινούνται, αφήνοντας τον αναγνώστη να αναρωτηθεί ποιος απειλεί ποιον και γιατί.

Ωστόσο, αυτή η φιλοδοξία συνοδεύεται και από τις πρώτες εμφανείς αδυναμίες μιας πρωτοεμφανιζόμενης δουλειάς. Η έκταση του βιβλίου θα μπορούσε να είναι πιο σφιχτή, καθώς σε αρκετά σημεία η δράση μοιάζει να παγώνει, εγκλωβισμένη σε επεξηγήσεις και παρεκβάσεις. Η εισαγωγική κοσμοπλασία, αν και φροντισμένη, θυμίζει έντονα κλασικά πρότυπα τύπου Silmarillion, δημιουργώντας μια αίσθηση οικειότητας που αγγίζει τα όρια της σκιάς. Επιπλέον, η αγάπη του Χιόνη για τον κόσμο του είναι τόσο εμφανής, που κάποιες φορές μετατρέπεται σε υπερφόρτωση λεπτομερειών, πληροφορίες που δεν υπηρετούν πάντα τη ροή της ιστορίας και αποπροσανατολίζουν τον αναγνώστη.

Σε επίπεδο χαρακτήρων, το βιβλίο κινείται ξεκάθαρα στον χώρο του young adult fantasy. Αυτό σημαίνει πως η ταύτιση δεν έρχεται πάντα αβίαστα για κάθε αναγνώστη, ιδιαίτερα για όσους αναζητούν πιο σκοτεινά ή πολυεπίπεδα ψυχογραφήματα. Παρ’ όλα αυτά, το επικοινωνιακό αποτύπωμα του έργου είναι εντυπωσιακό. Το συνοδευτικό marketing material και η συνολική παρουσία του συγγραφέα δείχνουν έναν δημιουργό που ξέρει να συστήνεται και να προκαλεί περιέργεια, ακόμη κι αν βρίσκεται ακόμη στη φάση αναζήτησης του πυρήνα του κοινού του.

Οι Ντράνγκερς είναι, τελικά, μια συμπαθητική και ειλικρινής πρώτη προσπάθεια. Χωράει βελτίωση, σίγουρα. Χωράει αυστηρότερο μοντάζ και μεγαλύτερη αφηγηματική πειθαρχία. Όμως, κάτω από τις ατέλειες, υπάρχει μια φωνή που δεν γράφει τυχαία. Κάτι μέσα μου λέει πως ο Χάρης Χιόνης δεν πέρασε απλώς για να πει μια ιστορία και να φύγει. Ήρθε για να μείνει. Και αν συνεχίσει να εξελίσσεται, ίσως στο μέλλον να μιλάμε για κάτι πολύ, πολύ αξιόλογο.