Manowar– Achilles, Agony and Ecstasy in Eight Parts by Chris Keskinis
Δε θα μπορούσα προφανώς να ξεκινήσω με άλλο συγκρότημα, άλλο τραγούδι ή άλλο λογοτεχνικό κείμενο. Αγαπάω τους ManOwaR και δεν το κρύβω καθόλου. Και το συγκεκριμένο τραγούδι (28 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα στη διάρκειά του παρακαλώ) είναι ένας από τους λόγους που τους αγάπησα.
Η Ιλιάδα είναι το πρώτο Epic Fantasy κείμενο που διάβασα (όπως και οι περισσότεροι από εμάς) και παραμένει το κορυφαίο χιλιάδες χρόνια μετά τη δημιουργία του. Ελάχιστοι είναι αυτοί που δε γνωρίζουν την ιστορία που εξελίσσεται στους στίχους αυτού του έπους, αλλά θα την ξαναδούμε σε σύνδεση με τους στίχους και τη μουσική των Kings of Metal.
Πρόκειται για το ένα από τα δύο ομηρικά έπη που διασώζεται ολόκληρο. Το άλλο προφανώς είναι η Οδύσσεια. Την τοποθετούμε κατά το τέλος του 8ου αιώνα πΧ και περιγράφει, μέσω ενός ποιήματος 15.693 στίχων, κάποια από τα γεγονότα του δέκατου (και τελευταίου) χρόνου του πολέμου στην Τροία (Ίλιον, εξού και Ιλιάδα) ανάμεσα στους Αχαιούς και τους Τρώες.
Παρόλο που γίνονται αναφορές στα γεγονότα πριν, αλλά και μετά, μέχρι την πτώση των τειχών της Τροίας, στο έπος κυρίως περιγράφονται οι 51 μέρες της Οργής του Αχιλλέα. Προοικονομία μας είχαν πει στο γυμνάσιο πως λέγεται αυτό και, ακριβώς επειδή λάτρευα την Ιλιάδα, το έμαθα! Εδώ βλέπουμε τα γεγονότα που ακολουθούν την αποχώρηση του ημίθεου ήρωα από τις μάχες μετά από τη σύγκρουσή του με τον Αρχιστράτηγο των Αχαιών Αγαμέμνονα, τις επιτυχίες των Τρώων, την είσοδο του Πατρόκλου στον πόλεμο με τον οπλισμό του Αχιλλέα, τον θάνατο του Πατρόκλου, την επιστροφή του Αχιλλέα στη μάχη για εκδίκηση, τον θάνατο του Έκτορα και τη βεβήλωσή του από τον Αχιλλέα. Τέλος, την παράδοση του νεκρού Έκτορα στον πατέρα του, Πρίαμο.
Αλλά ας δούμε πώς ακριβώς εμπνευστήκαν οι ManOwaR από την Ιλιάδα…
Βρισκόμαστε στο μακρινό 1992 και οι Αμερικανοί ήρωες του Epic Metal ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν νέο τους δίσκο, Triumph of Steel, (και να έρθουν για πρώτη φορά στη χώρα μας για συναυλία). Δύο από τα μέλη τους έχουν αποχωρήσει (Ross the Boss – κιθάρα και Scott Columbus – τύμπανα) λίγο πριν την ηχογράφηση, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Ο Joey DeMaio (μπάσο και βασικός συνθέτης του γκρουπ) δεν αφήνει τέτοιες λεπτομέρειες να τον κάμψουν. Τους αντικαθιστά με τους David Shankle (κιθάρα) και Kenny Earl “Rhino” Edwards (τύμπανα), βγάζει από τη φαρέτρα του μερικούς διαχρονικούς ύμνους και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από τον καθένα, εξαπολύει μουσική κατάλληλη μόνο για Θεούς. Όμως κάτι λείπει…
Ο DeMaio για να τιμήσει την Ελλάδα αποφασίζει να κάνει κάτι μεγαλειώδες. Ο ίδιος έχει αναφέρει σε συνεντεύξεις του ότι η Ιλιάδα είναι το αγαπημένο του βιβλίο. Την έχει διαβάσει αμέτρητες φορές και -σαν νέος Μέγας Αλέξανδρος- κοιμάται με το αντίτυπό της κάτω από το προσκεφάλι του. Η έμπνευση της Μούσας συναντάει το ταλέντο του και τα υπόλοιπα είναι ιστορία…
I Prelude / Hector Storms The Wall
Όπως ο Όμηρος πριν από αυτούς, οι ManOwaR ξεκινάνε το έπος τους από το σημείο που ο Αχιλλέας αποφασίζει να αποσυρθεί από τη μάχη. Ο Έκτορας, ακολουθούμενος από τους υπόλοιπους Τρώες, εκμεταλλεύεται την απουσία του και κυνηγάει τους Αχαιούς μέχρι τα πλοία τους, προσπαθώντας να τους… στείλει από εκεί που ήρθανε! Το πρόχειρο ξύλινο τείχος δεν συγκρατεί τη μανία του, ο Δίας έχει υποσχεθεί τη δόξα μόνο σε εκείνον και τίποτα δε θα τον σταματήσει. Στίχοι όπως
“…The gods are my shield
My fate has been sealed
Lightning and javelins fly…” αποδίδουν τη φωνή του Έκτορα και η κραυγές του Eric Adams (φωνητικά) μας παρασέρνουν σαν χείμαρρος στο πεδίο της μάχης. Εδώ δεν είναι μέρος για αδύναμους! Το πρώτο μέρος τελειώνει με το ανατριχιαστικό
“… Let he who will face me
Kill me or die by the sword.”
II The Death of Patroclus
Όλοι γνωρίζουμε ότι αυτός που αντιστέκεται στον Έκτορα είναι ο Πάτροκλος, φορώντας την ξακουστή πανοπλία του Αχιλλέα. Οι Τρώες, πιστεύοντας πως ο άτρωτος ήρωας βγήκε και πάλι στο πεδίο της μάχης, τρέμοντάς τον τρέπονται σε φυγή. Ο Έκτορας είναι ο μόνος που στέκεται να τον πολεμήσει και βγαίνει νικητής από τη σύγκρουση, συνειδητοποιώντας ότι αυτός που σκότωσε δεν ήταν ο Αχιλλέας. Οι στίχοι δεν ασχολούνται σχεδόν καθόλου με όλα αυτά. Μας πηγαίνουν κατευθείαν στην κηδεία του Πατρόκλου και τα λόγια του φίλου του πάνω από το νεκρό του σώμα. Ρίγη σε κάθε λέξη. Οι μελωδίες σε κάνουν να θέλεις να αρπάξεις το σπαθί και να εκδικηθείς μαζί με τον Αχιλλέα.
“…I will not rest
Until Hector’s blood is spilled
His bones will all be broken
Dragged across the field…” φτύνει τα λόγια ο Eric και δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια μας.
III Funeral March
Ορχηστρικό κομμάτι, ίσως όχι κατάλληλο για κηδεία, μα καταφέρνει να μας προετοιμάσει για τη συνέχεια. Ο Αχιλλέας πενθεί και αμέσως μετά πρέπει να λύσει ένα μεγάλο πρόβλημα, καθώς η πανοπλία του έχει σκυλευτεί από το άψυχο σώμα του Πατρόκλου μετά τη μονομαχία του με τον Έκτορα.
IV Armor of the Gods
Ο ίδιος ο Ήφαιστος σφυρηλατεί τη νέα πανοπλία του Αχιλλέα και το αμόνι (τύμπανα) του Rhino παίρνει φωτιά. Είναι αποφασισμένος να δείξει τι αξίζει με ένα solo drums! Η μόνη μου ένσταση είναι, πως αντίθετα με το κομμάτι που ξεκινάει με σιγανά χτυπήματα και εξελίσσεται σε καταιγισμό, σε μια σφυρηλάτηση θα ξεκινούσαμε με δυνατά χτυπήματα και θα καταλήγαμε σε απαλά, που θα τελειοποιούσαν την πανοπλία. Ακόμη και ένας Θεός αυτό θα έκανε, αλλά όχι οι ManOwaR!
V Hector’s Final Hour
Επιστρέφουμε στην οπτική του Έκτορα και κατά τη γνώμη μου στο δυνατότερο σημείο του τραγουδιού. Ο Έκτορας ξέρει τι τον περιμένει όταν θα συναντηθεί με τον Αχιλλέα. Ξέρει ότι τα πανίσχυρα τείχη της πατρίδας του δε θα σταματήσουν τη μοίρα που του επιφυλάσσουν οι Θεοί. Ξέρει πως πρέπει να δώσει το παράδειγμα στους Τρώες με τη θυσία του. Ακούει τους ψίθυρους όλων αυτών που το σπαθί του σκότωσε και ετοιμάζεται για το ταξίδι στον Άδη.
Κάθε στίχος ένα ποίημα για τη θνησιμότητα και τον θάνατο. Κάθε μελωδία ορθώνει νέες τρίχες στον σβέρκο μας. Όπως στο έπος που γράφτηκε πριν 3000 χρόνια, έτσι και σε αυτό το έπος δε γίνεται να μη σου αρέσει αυτό το σημείο. Απλά ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ! Κάθε φορά, όταν ο Eric/Έκτορας αρχίζει να τραγουδάει
“Oh Achilles let thy arrows fly.
Into the wind, where eagles cross the sky
Today my mortal blood will mix with sand
It was foretold I will die by thy hand
Into Hades my soul descend”, όλοι μας ετοιμαζόμαστε να πεθάνουμε μαζί του.
VI Death Hector’s Reward
Από τον πρώτο ήχο, το πρώτο χτύπημα στα τύμπανα, καταλαβαίνουμε τι θα ακολουθήσει. Ο Έκτορας πρέπει να πεθάνει και ποιος Θεός θα το αρνηθεί στον Αχιλλέα; Ο ήρωας των Τρώων δεν έχει καμία ελπίδα και οι ManOwaR μας το επιβεβαιώνουν με ένα καταιγιστικό τραγούδι.
“ Zeus the Thunderer, control my destiny
Blood and fire death and hate, your body I will desecrate
Dogs and vultures eat your flesh the hall of Hades waits
Die, die, die…”
Αλήθεια τώρα, ποιος μπορεί να αντισταθεί στη μανία του Αχιλλέα για εκδίκηση;
VII The Desecration of Hector’s Body
Το σώμα του Έκτορα σέρνεται τρεις φορές γύρω από τα τείχη της Τροίας, που κλαίει για τον χαμένο της ήρωα. Χωρισμένο σε δύο μέρη, αποτελείται από σολαρίσματα κυρίως μπάσου (όσο και να αγαπάμε τον «Αρχηγό» δεν είναι το καλύτερό του) και μάλλον είναι το πιο αδύνατο σημείο του τραγουδιού.
VIII The Glory of Achilles
Ο Αχιλλέας μετά τη διαπόμπευση της σορού του Έκτορα, πηγαίνει στον νεκρό Πάτροκλο για να του πει ότι η εκδίκηση ολοκληρώθηκε. Τελεί θυσίες και ανάβει τη νεκρική πυρά χωρίς καν να πλύνει από τα χέρια του τα αίματα του Έκτορα. Αποχαιρετά την ψυχή του φίλου του με μια προφητεία για ακόμη περισσότερους νεκρούς.
“…A prophecy spoken a promise fulfilled
More blood will be spilled, more will be killed.”
Οι ManOwaR επιλέγουν να σταματήσουν εδώ τον ύμνο τους, παραλείποντας τη συνέχεια του πολέμου. Ολοκληρώνουν έτσι τη δική τους εκδοχή για μια ιστορία φιλίας και εκδίκησης, δημιουργώντας ένα έπος. Όπως ακριβώς μας έχουν συνηθίσει στο παρελθόν με άλλους μεταλλικούς παιάνες τους.
Το μόνο σίγουρο είναι πως μετά από αμέτρητες ακροάσεις, το τραγούδι παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου και το ακούω ΟΛΟΚΛΗΡΟ παρά το μέγεθός του. Άλλωστε αποτελεί συχνά την επιλογή μου, όταν μου λένε να ακούσω μόνο ένα τραγούδι από την αγαπημένη μου μπάντα. Οι λόγοι προφανείς!
Τα κεριά έχουν λιώσει και είναι έτοιμα να βυθίσουν το δωμάτιο στο σκοτάδι. Ο Gallant Duke δείχνει ευχαριστημένος με όσα άκουσε. Κι εγώ νιώθω την ανάγκη να σηκωθώ και να κατευθυνθώ προς τη βιβλιοθήκη μου. Βγάζω έναν μεγάλο σκληρόδετο τόμο και χαϊδεύω το δέρμα στη ράχη του. Είναι η πιο όμορφη έκδοση της Ιλιάδας που διαθέτω. Αλλά δεν είναι η αγαπημένη μου! Αυτή θα είναι για πάντα ένα κοκκινωπό σχολικό βιβλίο που στην πρώτη του σελίδα ο δεκατετράχρονος εαυτός μου είχε αντιγράψει όλους τους στίχους του τραγουδιού ενός συγκροτήματος που πρόσφατα τον είχε μαγέψει. Αυτό θα με κρατήσει συντροφιά ως την επόμενη φορά…